Rano wyjeżdżam z Gyeongju. Macham na miejski autobus pomiędzy przystankami, a i tak miły kierowca się zatrzymuje:) Przy dworcu autobusowym w Gyeongju dostrzegam Hot Time Hotel;) Nic nowego w Azji, tej bogatej. Wczesnym popołudniem dojeżdżam do Seulu. Jest dość zimno. Spaceruję i robię zdjęcia. Przypominam sobie, że mam wydrukować jakieś papiery do wietnamskiej wizy. Dość długo szukam kawiarenki internetowej. Znam tylko takie z biedniejszej części Azji. Te z Indii czasem przypominają muzeum komputerów. A w Seulu znajduję miejsce gdzie są dziesiątki stanowisk. Większość zajętych. Przed wielkimi ekranami siedzą nastolatki i większość gra w jakieś wojenne gry. W drukowaniu musi pomóc mi ktoś z obsługi, bo menu jest po koreańsku. Drukuję formularze i list przesłany mi przed pośrednika wizowego – opcja dla tych co nie mogą aplikować w ambasadzie. I okazuje się, że to list zbiorczy, z nazwiskami i numerami paszportów, datami urodzenia i narodowością kilkunastu innych osób starających się o wizę. Nie wiem co na to przepisy o ochronie danych osobowych.

Próbuje hotteok – pyszny drożdżowy placuszek smażony na oleju. Zjadam trzy 🙂

Na stoiskach ulicznych mnóstwo ładnych skarpetek:)

W hostelu powódź, pękła jakaś rura i przenoszą nas na inne piętro. Trochę zimniej, ale jest woda w kranie:)

Wieczór nieoczekiwanie spędzam w towarzystwie jednego z właścicieli, który najpierw trochę dogląda mojego gotującego się makaronu, a potem godzinami gadamy o podróżach, bo on i jego żona wkrótce wybierają się w podróż dookoła świata.

 

 

Budzę się o nieludzkiej godzinie (szóstej rano) by złapać autobus do Gyeongju. Zostawiam duży plecak w hostelu i po raz pierwszy od miesięcy podróżuję light 🙂 Po 4 godzinach docieram do tego miasta położonego na południu Korei. Mieszka tu niecałe 270 tyś osób. Siąpi, więc cały dzień chodzę z parasolką. Najpierw łażę trochę po mieście w poszukiwaniu poczty i działającego bankomatu. Potem idę do Daereungwon Royal Tombs (królewskich grobów). To park z pagórkami, w których znajdują się groby. Potem idę do Cheomeongdae Obserwatory. Jest to najstarsze obserwatorium astronomiczne we wschodniej Azji. Wieczór spędzam w hostelu. Za oknem pada deszcz, w środku cieplutko, piję zielona herbatkę, a wokół świąteczne dekoracje.

Drugiego dnia jadę do buddyjskiej świątyni Bulguksa. Pogoda jest ładna. Teren świątyni dość rozległy, budynki piękne. Spaceruję tam przez długi czas. Potem idę do Muzeum. Mnóstwo starej ceramiki, ozdób złotych i srebrnych.

Oglądam animowany film, rekonstrukcję jak kiedyś wyglądało Gyeongju. Między VII a X wiekiem było stolicą państwa Silla, które obejmowało 2/3 powierzchni półwyspu koreańskiego. 

Odwiedzam Donggun and Wolji (Anapji Pond). Jest to sztuczny staw. Był częścią kompleksu Wschodniego Pałacu, w czasach królestwa Silla.

W Gyeongju, tak jak w Seulu jest mnóstwo kawiarni i restauracji.

Historyczne dzielnice miasta zostały wpisane na listę Światowego Dziedzictwa Unesco w 2000 roku.

 

 

Koleje 2 dni włóczę się po mieście. Zaglądam do Katedry Myeongdong. Spaceruję ulicami Myeong-dong i Insa-dong, gdzie jest mnóstwo sklepów. Podziwiam jedną z bram miasta Sungnyemun. Jak wiele historycznych budynków została zniszczona podczas japońskiej okupacji i w czasie wojny koreańskiej.

W Olympic Park jest Mongchontontoseong Fortress. To trasa niecałych trzech kilometrów po forcie . Piękna okolica. Czasem ma się wręcz wrażenie, że to nie miasto.

Świątynię Jongmyo można zwiedzać tylko z przewodnikiem. Fajnie, bo więcej można się dowiedzieć niż z czytania tablic. Z ciekawostek, kamienna ścieżka na terenie świątyni ma 3 części. Środkowa część jest przeznaczona tylko dla duchów przodków i nie można po niej chodzić. W budynkach świątyni znajdują się spirit tablets (tabliczki przodków) królów i królowych. Ale tylko tych zasłużonych zostały na stałe umieszczone w świątyni. Inne po jakimś czasie były przenoszone do innych świątyń.

W Seulu jest mnóstw kawiarni i restauracji. Poznana w hostelu Francuzka, która przez rok studiowała w Seulu powiedziała mi, że do niektórych restauracji nie wpuszczają jednej osoby. Muszą być co najmniej dwie:)

 

 

Gdy w hostelu mówią, że pociąg na lotnisko Kansai będzie jechał półtorej godziny to kłusem pędzę na metro. Łapię metro, dojeżdżam na dworzec i miły pan mówi, że pociąg jedzie tylko 50 min. Uff, inaczej bym nie zdążyła. Lot trwa tylko 2 godziny. Na lotnisku w Seulu są jakieś występy. Siadam i oglądam tańczącą dziewczynę w tradycyjnym stroju do pięknej instrumentalnej muzyki. Pojawia się tancerz i robi się romantycznie. Potem na scenę wchodzą faceci i sytuacja staje się bardziej dynamiczna. Wykonują różne akrobacje, potem kopniakami roztrzaskują drewniane deseczki. Jeden z nich wchodzi między publiczność i wybiera mnie. Idę na scenę, odmawiam wykonywania wojowniczych okrzyków, ale kopniakiem rozbijam deseczkę. Subtelnie kopię, więc rezultat nie jest zbyt spektakularny:)

Gdy stoję przed biletomatem na stacji podchodzi miły pracownik stacji i pomaga mi kupić bilet, a potem dwa razy przypomina żebym zapięła torbę:)

Mieszkam niedaleko Uniwersytetu Hongik. W poszukiwaniu czegoś do jedzenia krążę po okolicznych uliczkach. Dużo knajpek, ale wszędzie mięso. W desperacji wchodzę do Pizzy Hut, ale ani vege pizzy ani baru sałatkowego 🙂 W końcu znajduję jakąś japońską knajpkę i jestem szczęśliwa:) Zupa miso 🙂

Następnego dnia jadę do War Memorial (muzeum wojennego). Oglądam różnego rodzaje samoloty użyte w czasie wojny i spaceruje po parku. Niedaleko jest Seoul Tower – wieża widokowa. Wchodzę na wzgórze, na którym się znajduje. Trochę kropi deszcz i widoczność jest kiepska. Nie powstrzymuje to jednak ludzi od wjeżdżania na szczyt wieży 🙂

Kolejnego dnia jadę do Pałacu Gyeongbokgung. Teren na którym jest pałac i inne budynki jest duży. Pogoda jest piękna i zostanie taka przez najbliższe kilka dni. Świeci słońce i jest ciepło. Lokalsi noszą zimowe kurtki a mi czasem zdarza się rozebrać do tshirta. Napawam się tą zimową, przynajmniej jak na tutejsze warunki pogodą, bo za kilka dni upał na najbliższe miesiące. Mimo, że się bardzo cieszę, to może jednak powinnam pojechać na koło podbiegunowe? 🙂

Na placu Gwanghwamun jest wielki pomnik króla Sejong. Zapisał się w historii przede wszystkim tym, że od 1443 roku Korea ma swój alfabet. Od tego czasu tylko najbardziej wykształceni ludzie umieli czytać i pisać i używano chińskich symboli. On wprowadził Hangul – alfabet fonetyczny języka koreańskiego.

Jogyesa Temple to jedna z najbardziej znanych koreańskich buddyjskich świątyń. Po przeciwnej stronie odbywa się jakiś protest. Dużo krzyczenia i śpiewania. Kordon policji dookoła, ale jest spokojnie. Podobno to jacyś konserwatyści.

Na koniec jadę do Bukchon Hanok Village. To teren pełen hanok – tradycyjnych koreańskich domów. Usytuowane są na wzgórzu, skąd rozciąga się widok na piękne pobliskie góry. Na uliczkach dzieci bawią się drewnianymi mieczami i prawdziwym nunczako. W zaułkach kręcą jakiś film. Młody chłopak jedzie na rowerze. Z zainteresowania wnioskuję, że to jakiś tutejszy gwiazdor:)

Szampon kupiony w Australii rozlewając się wielokrotnie w kosmetyczce skończył się i szukam czegoś nowego. Staram się używać jak najbardziej naturalnych kosmetyków, o co w drodze często nie łatwo. W jakieś drogerii szampon, niby naturalny, z zaporową ceną około 15 euro ma skład po koreańsku. Zaglądam do sklepu jakiejś marki z natural w nazwie. Składniki szamponu (były też w wersji angielskiej) nie leżały nawet obok czegoś naturalnego. Zastanawiam się ile osób kusi się na wyroby wszelkiej maści, które nazywają się naturalne i nie patrzy na skład. A producenci cynicznie wykorzystują ludzką naiwność. Postanawiam spróbować z sodą oczyszczoną. Przynajmniej do czasu aż znajdę szampon, na widok którego włosy nie będą mi stawały dęba.

Korea Południowa jak sama nazwa wskazuje leży na południu Półwyspu Koreańskiego. Powstała po II wojnie światowej na terenach zajętych przez USA. Kraj jest górzysty, świetny na treakkingi. Powierzchnia kraju to niecałe 100 tyś km2 (ponad 3 razy mniej niż Polska). Populacja to 51 milionów ludzi.

Seul jest stolicą Korei Południowej od końca II wojny światowej. Był stolicą Korei (jako całości) od 1394 roku. To ogromne miasto. Mieszka tu ponad 10 milionów ludzi. Gęstość zaludnienia to ponad 17 tyś ludzi na km2. Plasuje to Seul na trzecim miejscu (po Tokyo i Jakarcie) wśród najbardziej zatłoczonych miasta świata. Bardzo rozległa sieć metra i pociągów miejskich – najdłuższe na świcie – tysiąc kilometrów torów. Niektóre stacje są kilka pięter pod ziemią.

Język koreański w przeciwieństwie to chińskiego i japońskiego ma alfabet. W związku z tym jest łatwiejszy na nauczenia.