Próbuję wcielić w życie plan przejścia plażą z Bray do Killiney. Za opuszczonym budynkiem na nadbrzeżu odnajduję ścieżkę. Napotkany facet potwierdza, że to dobra droga, ale karze się spieszyć, jest przypływ i za jakiś czas część plaży będzie całkiem zalana. Wtedy nie ma gdzie uciekać, bo brzeg to urwisty, podmyty klif na który raczej nie ma jak się wdrapać. Przez chwilę podążam ścieżką na klifie, bo jednak boję się, że przypływ będzie szybszy niż ja. Wokół ślady ognisk, jakieś popalone beczki. Za jakiś czas ścieżka się kończy i natrafiam na namiot rozbity w krzakach. Szybko zawracam i jednak schodzę na kamienistą plażę. Przez jakiś czas idę w stronę Killney, ale klif jest poszarpany i nie jestem w stanie dostrzec miejsca, w którym plaża bardzo się rozszerza. Jest gorąco, jestem sama i w końcu decyduję się zawrócić. Przypływ nie jest tak szybki, ale nie wiem jak długo musiałabym jeszcze iść, a miejscami plaża jest już bardzo wąska. Morze, mimo że piękne, czasem mnie przeraża. Na plaży leży powyginany przez fale jakiś duży, metalowy przedmiot. Wracam do portu i na piechotę wzdłuż drogi idę do Shankill, gdzie jest bardzo ładny Park Shanganagh. Dość duży, jest gdzie spacerować, uprawiać sporty, jest też nawet ogrodzona część, gdzie psy mogą biegać bez smyczy. Park ma wyjście na plażę, która nadal nie jest zalana 🙂 i gdzie w ciszy można posiedzieć i porozmyślać.

Przy parku usytuowany jest Zamek Shanganagh. Wybudowany w XIII wieku, gruntownie przebudowany w XVII wieku, dziś mieści jedyne w Irlandii otwarte więzienie dla młodych mężczyzn.

Zdjęcie zamku zapożyczone z internetu.

Firmowy obiad z noclegiem. Hotel jest tuż za granicą miasteczka Naas, w Hrabstwie Kildare. Hotel, wraz w przylegającym parkiem jest bardzo fajny. Coś, za co z własnej kieszeni bym na pewno nie płaciła. Rano idę na długi spacer. Tuż za ogrodowym płotem jest pole. Idę wiejską drogą, jest cicho, wsłuchuję się w przyrodę, nie spotykam nikogo, obserwuję zające, których tu pełno. Na końcu drogi, stary opuszczony domek. Przy dróżce ściana sprasowanej maszynowo słomy.

Hotelowy ogród jest bardzo ładne utrzymany. Dużo uroczych zakątków. Na drzewach drzwiczki do domków wróżek. Budynek hotelu pochodzi z pierwszej połowy XVIII wieku. Był domem zamożnych rodzin Belling i Graydon. Obecny kształt przybrał w 1863 roku. Przeszedł później w ręce rodziny Moore, która sprzedała posiadłość zakonowi sióstr La Sainte Union Nuns. W 1961 wystawiły posiadłość na sprzedaż. Lokalne władze chciały ją kupić z przeznaczeniem na kobiece więzienie. Grupa rodziców uczniów zakupiła teren pod warunkiem, że zakonnice nadal będę prowadzić szkołę. Prowadziły ją aż do 1998 roku, kiedy to obecni właściciele kupili posiadłość i przekształcili ją w hotel.

Na piechotę idę stąd do Naas. To trochę jak podróż w czasie. W Naas mieszkałam przez pierwszy rok pobytu w Irlandii, ponad 11 lat temu. Najpierw stres przeprowadzki do zupełnie nowego środowiska, dziś dla mnie niepojęty 🙂 Fajne i niefajne momenty. Różne prace. Miłe zaskoczenia i osobiste rozczarowania. Chyba jeden z najtrudniejszych momentów w moim życiu, choć przecież sama tego chciałam. Stanięcie na własnych nogach. Uświadomienie sobie jak silna jestem. Coś, co procentuje do dziś.

Z perspektywy 11 lat stwierdzam, że Naas nie jest ładnym miasteczkiem 🙂 Pub który lubiłam został zamknięty bardzo dawno temu. Jest tu jedna główna ulica. Od lat szereg budynków straszy pozamykanymi lokalami i sklepami. Jedna księgarnia, kilka sklepów z ubraniami, raczej z wyższej półki, kilka pubów. Oglądam ruiny kościoła Św Dawida. Czytam na tablicy, że został on zbudowany z wapienia w 1212 roku.

Naas ma trochę antycznej historii. Irlandzka nazwa Naas to Nás na Ríogh – miejsce spotkań królów. North Mote to mały kopiec, w którego miejscu jak czytam, ponad 2000 lat temu stała rezydencja królów Leinster. Leinster to nazwa dużego rejonu Irlandii, który obejmuje hrabstwa Kildare, Clare, Dublin (Fingal, South Dublin, Dun Laoghaire – Rathdown), Kilkenny, Laois, Longford, Louth, Meath, Offaly, Westmeath, Wexford i Wicklow. Ostatni król, który tu mieszkał nazywał się Cearbal i umarł w 904 roku. Obecny kopiec jest jednym z najstarszych w miasteczku obiektów stworzonych przez człowieka, datowanym na IX wiek. Zbudowali go Wikingowie po swojej inwazji na wyspę. Ma wysokość około 9 metrów i 90 metrów średnicy. Obecnie na szczycie kopca stoi mały budynek zbudowany w XIX wieku.

Idę na długi spacer wzdłuż kanału. Cisza i spokój. Na wodzie kaczki z małymi kaczuszkami. Mijam kilka zapór. Pasą się krowy. Przy jednej z zapór stoi budynek Naas Gaswork wybudowany w 1865 roku. Barki w tamtym czasie przywoziły z Dublina węgiel, przetwarzano go na ogrzewanie i oświetlenie dla miasteczka.

Do Hrabstwa Clare wybieram się w długi majowy weekend, z dwoma koleżankami. Jedną znam od dawna i czasem rozumiemy się bez słów:), a druga jest jej koleżanką i okazuje się być bardzo fajna. Mamy rezerwację się w B&B w Ballyvaughan. Koleżance, która rezerwowała nocleg rozładowuje się telefon, a żadna z nas nie zanotowała nazwy miejsca. W końcu udaje nam się dotrzeć na miejsce.

Podziwiamy wapienny płaskowyż Burren. To niesamowity, kamienisty krajobraz. Cytat z adiutanta Cromwella doskonale charakteryzuje te tereny „Brakuje tutaj drzew, żeby człowieka powiesić, brakuje tutaj wody żeby człowieka utopić, brakuje tutaj ziemi żeby człowieka pochować” .

Zaglądamy do małej fabryki perfum pośród kamienistych pustkowi. Pracownica opowiada nam o procesie produkcji mydła. W małym sklepiku oglądamy też perfumy i oleje do twarzy. Tam, na końcu świata, w kawiarni spotykam 2 osoby z pracy (obecnej i byłej).

Poulnabrone to liczący 5 tysięcy lat wapienny grobowiec. Ponad 30 osób zostały pochowanych w tym miejscu. Niedaleko stąd, niecałe sto lat temu wykopany został okazały, złoty naszyjnik z epoki brązu. Obecnie można go oglądać w Muzeum Archeologicznym w Dublinie.

Po raz nie wiem który jestem na klifach Moheru i zawsze mnie to miejsce zachwyca. Okolice najbardziej popularnego miejsca na klifach bardzo zmieniło się od mojej pierwszej wizyty w 2006 roku. Teraz wszystko jest zabudowane, wcześniej ludzie siadali do zdjęć na półce skalnej 🙂

Klify mają w najwyższym miejscu 214 metrów i długość 8 km. Klify wypiętrzyły się około 320 milionów lat temu. W najbardziej obleganym miejscu, blisko krawędzi klifów, stoi Obrian’s Tower wybudowana w 1835 roku. Widać stamtąd wyspy Aran. Visitors Centre zostało oddane do użytku w 2007 roku. Jest wbudowane w wzgórze i stapia się z otoczeniem.

Włóczymy się po starych cmentarzach. Wymyślamy tytuły przyszłych bestsellerów, które zamierza napisać koleżanka.

Spacerujemy po Loop Head. Jest zupełnie pusto, trawa ugina się jak mchowy kobierzec. To tu jest ta charakterystyczna skała oderwana od lądu, ale ciężko to zobaczyć spacerując po klifie.

Szukając delfinów trafiamy na malowniczą ruinę nad brzegiem morza. Przełazimy na wyłączonym, na szczęście, elektrycznym pastuchem i robimy zdjęcia. W drodze powrotnej dostrzegamy informację o niebezpiecznym byku który tam ma swój wybieg. Na szczęście go nie było 🙂

Po całym wyjeździe boli mnie brzuch – od śmiechu.

Kresowy płaskowyż Burren i klify Moheru są na liście Unesco. 

Na początku kwietnia odwiedzam moją koleżankę mieszkającą w Newbridge w Hrabstwie Kildare. Z powodu strajku autobusów czekam na przystanku w Dublinie ponad godzinę. Dublin jak zawsze jest pełen turystów, kwitną jabłonie i wiśnie. Pogoda jest tak dobra, że często chodzę bez kurtki. W centrum miasta niestety jest sporo bezdomnych i żebrzących, na ulicach gdzieniegdzie leżą śmieci. Pobocza drogi są porośnięte żonkilami w różnych odcieniach.

Newbridge jest największym miasteczkiem w Hrabstwie Kildare. Jest położone nad rzeką Liffey, która przepływa dalej przed Dublin aż do morza. Nie jest zbyt pięknym miejscem:) ale ma przyjemne miejsca jak np. trasa spacerowa wzdłuż rzeki.

Z koleżanką obchodzimy wszystkie sklepy charytatywne w poszukiwaniu książki – bez rezultatu. W kinie oglądamy Piękną i Bestię, który to film bardzo nam się podoba. Nigdy wcześniej nie widziałam żadnej innej jego wersji. Wieczór spędzamy w restauracji, a potem do 2 w nocy siedzimy w pubie, coś co bardzo rzadko mi się obecnie zdarza:)

Następnego dnia wybieramy się do Pollardstown Fen Nature Reserve – rezerwatu położonego na wysychającym bagnie. Jest to spokojne, urocze miejsce. Drewnianą kładką przechodzi się nad podmokłymi terenami, potem ścieżka wiedzie wśród pól.

Dalkey to jedna z nadmorskich części przedmieść Dublina. Po irlandzku Deilginis, nazwę swą zapożyczyło od nieopodal położonej wyspy, w kształcie ciernia. Deilg znaczy cierń a Inis – wyspa. Dalkey zostało założone przez Wikingów, w średniowieczu było ważnym portem. Wzdłuż wybrzeża znajduje się kilka przystani. Przy jednej z nich można spotkać foki. Przy głównej ulicy znajduje się niewielki zamek, który jest średniowieczną wieżą obronną.

Dalkey jest urocze. Jest tu kilka kawiarenek i restauracji. Można podziwiać zatokę Killiney i okoliczne wyspy siedząc na nadbrzeżu za opactwem, albo spacerować po wąskich uliczkach i podziwiać miejscową architekturę. Jest tu wiele ślicznych małych domków. Od kilku lat w Dalkey odbywa się festiwal książek.

Z Dalkey pochodzi Maeve Binchy, słynna irlandzka pisarka, autorka wielu powieści. W Dalkey mieszka także Van Morrison, a Enya i Bono w pobliskim Killiney.