Dalkey to jedna z nadmorskich części przedmieść Dublina. Po irlandzku Deilginis, nazwę swą zapożyczyło od nieopodal położonej wyspy, w kształcie ciernia. Deilg znaczy cierń a Inis – wyspa. Dalkey zostało założone przez Wikingów, w średniowieczu było ważnym portem. Wzdłuż wybrzeża znajduje się kilka przystani. Przy jednej z nich można spotkać foki. Przy głównej ulicy znajduje się niewielki zamek, który jest średniowieczną wieżą obronną.

Dalkey jest urocze. Jest tu kilka kawiarenek i restauracji. Można podziwiać zatokę Killiney i okoliczne wyspy siedząc na nadbrzeżu za opactwem, albo spacerować po wąskich uliczkach i podziwiać miejscową architekturę. Jest tu wiele ślicznych małych domków. Od kilku lat w Dalkey odbywa się festiwal książek.

Z Dalkey pochodzi Maeve Binchy, słynna irlandzka pisarka, autorka wielu powieści. W Dalkey mieszka także Van Morrison, a Enya i Bono w pobliskim Killiney.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bray, po irlandzku Bré, dawnej Brí Chulainn. Wbrew temu co powiedziałam rodzicom (że mieszkam teraz na wsi), Bray jest na dziewiątym miejscu największych miast w Irlandii 🙂 (po Dublinie, Limeric, Galway, Waterford, Drogheda, Dundalk i Swords).

Historia Bray sięga epoki brązu. Przez wieki było małą wioską rybacką. Pod koniec XVIII wieku klasa średnia z Dublina zaczęła się tu przeprowadzać, by zażyć spokoju od miasta. W 1854 roku miasto zostało połączone z Dublinem koleją (DART). Od tego momentu Bray stało się jednym z ważniejszym kurortów nadmorskich w Irlandii. Po II wojnie światowej było częstym kierunkiem wakacyjnym dla turystów z Wielkiej Brytanii.

A Bray dziś? Wciąż jest bardzo popularne na nadmorskie spacery i lekkie trekingi. Ma lepsze i gorsze rejony, bibliotekę, klub żeglarski, kilka fajnych barów, klinikę metadonu, kilku bezdomnych, letni pokaz samolotów i starych samochodów i niezbyt porywającą główna ulicę (z kilkoma opuszczonymi budynkami). W Nowy Rok odbywa się tu tradycyjne pływanie w morzu. W tym roku, ze względu na złą pogodę impreza została przesunięta. Czasem idąc do pracy widzę konia zaparkowanego na osiedlowym trawniku. Wzdłuż drogi i na kawałku zachwaszczonego poletka, przez które codziennie przechodzę walają się śmieci, stary telewizor, butelki, rozwalona kanapa, dziecięcy wózek.

W pracy epidemia przeziębień, wszyscy kichają, smarczą i kaszlą, ja co dzień piję sok z cytryny i napar z korzenia imbiru. W bardzo zimne poranki zarząd dróg ostrzega by nie lać gorącej wody na zamarznięte szyby samochodów:)

 

 

 

 

 

Styczeń i luty upływają mi na powrocie do jakiegoś normalnego rytmu. Zapisuję się na jogę i wracam na próby mojego chóru. Jestem wolontariuszką w polskiej bibliotece, co daje mi okazje do ciekawych rozmów z ludźmi i przeszukiwania półek z książkami. Wciąż bardzo dużo czytam.

Z ponad miesięcznym poślizgiem piekę świąteczne pierniczki – to moja jedyna tradycja związana ze świętami. Poślizg spowodowany był koniecznością wyczyszczenia piekarnika, nieczyszczonego, jak mnie poinformowano – od 6 lat (obrzydlistwo).

W niektóre weekendy wybieram się na 23 km spacer do Graystones, trasa wiedzie po klifach.

W pracy cały czas mnóstwo roboty. Dodatkowo obserwuję zachowania innych ludzi, czasem zdumiewające. W końcu w widoczny sposób dni zaczynają się robić dłuższe.

Pogoda irlandzka, jednego dnia piękna wiosna, innego góry w oddali przysypane śniegiem, pada grad i tyłek przymarza mi do roweru.

Z koleżanką i jej znajomymi mamy powtórna wycieczkę po barach tapas, bo po poprzedniej ktoś był niezadowolony z jedzenia i firma zaproponowała drugą, za darmo. Jedzenie bardziej wyrafinowane, osobiście wolałam to z pierwszej tury. Jestem jedyną osobą w gronie, która nie je zwierząt. W pierwszej knajpce kelnerka wskazuje palcem na jedną z kanapek, mówiąc, że to dla mnie. Na kanapce coś pomarańczowego. Ktoś mówi, że to chyba coś z owoców morza, więc tego nie tykam. Kucharz mówi, że to burak, a gdy ktoś pyta czy to czasem nie jest wędzony łosoś, kucharz tę hipotezę też potwierdza 🙂 Koleżanka w ciąży nie ma obiekcji, po konsumpcji mówi, że była to piklowana dynia 🙂 Przewodniczka opowiada mnóstwo ciekawych historii o dawnych czasach w Dublinie.

Wspólnie z inną koleżanką odwiedzamy knajpkę, której wystrój spodobał nam się na zdjęciach. Menu dla mięsożerców, ale choć zupę mają wege. Na stacji kolejowej jakiś facet się awanturuje z obsługą, z impetem kopie plastikową informację o śliskiej podłodze (wykonaną z solidnego plastiku), która bardzo mocno uderza mnie w nogę. Mam nadzieję, że skończy się tylko siniakiem, bo irlandzka opieka zdrowotna to coś z czym nie chciałabym mieć nic wspólnego.

 

Dun Laoghaire to nadmorskie miasteczko w Hrabstwie Dublin. Wiele lat temu pracowałam tu w dwóch hotelach, jako kelnerka. Do jednego z nich zajrzałam przy okazji wizyty w miasteczku. Przeszedł on ostatnio gruntowny remont, co mu tylko na dobre wyszło. Poprzednio gdy ktoś brał prysznic na pierwszym piętrze, w barze na dole trzeba było rozstawiać wiadra 🙂 Pogoda jest słoneczna. Spaceruję po molo, na końcu którego jest stara latarnia morska. Trwa jeszcze przerwa świąteczna, więc na ulicach nie ma zbyt wiele osób. Nie znajduję żadnej fajnej herbaciarni i z lekką niechęcią zamawiam mój ulubiony napój w amerykańskiej sieciówce. Przy głównej ulicy widzę część sklepów, które pamiętam sprzed blisko 10 lat. Rzuca mi się w oczy kilka opuszczonych budynków w centralnej części głównej ulicy. Taki widok można spotkać w wielu miastach i miasteczkach Irlandii.

 

 

 

 

 

W czasie świąt wyleguję się w łóżku albo w wannie. Nadrabiam czytanie książek i oglądam świąteczne filmy: Love actually i Holiday. Rezygnuję z P.S. I love you, bo za bardzo na tym płaczę:) Jednego słonecznego dnia wybieram się na spacer po klifach do Graystones – małego nadmorskiego miasteczka. Kilku kilometrowa trasa ma w pakiecie cudne widoki, przejeżdżające w dole pociągi, puste plaże i zielone wzgórza. W Graystones przebudowa portu została już zakończona, no i niestety w pobliżu wyrosło jedno z tych odbitych przez kalkę osiedli. Sporo osób spaceruje, jest słonecznie i trochę wieje.

 

 

 

 

Miasto pięknie udekorowane na święta. Dublin się rozbudowuje. W kilku miejscach kładą tory dla nowych linii Luas (tramwaj). Dźwigi wrosły w krajobraz miasta.

Robi się zimno, w niektóre ranki trawniki są zmarznięte. A następnego dnia może być 10 stopni i słońce.

Kinopolis – festiwal polskich filmów. Udaje mi się obejrzeć trzy: Powidoki, Planetę Singli i Ostatnią rodzinę. Każdy inny, każdy dobry, choć tematy (w dwóch z nich) ciężkawe.

Spotykam się z koleżanką w Phoenix Park. Idziemy na herbatę do Tea Rooms – uroczej białej knajpki. Potem podziwiamy w bliska daniele, których duże stado mieszka w parku. Niektórzy karmią je marchwią (choć z megafonu przejeżdżających obok strażników parku głos mówi, by ich nie karmić i nie podchodzić blisko), a głąby dają im czipsy. Potem idziemy na lunch do miejsca gdzie byłyśmy ostatnio i dostajemy najlepszy stolik w knajpie. Na koniec oglądamy dekoracje świąteczne na budynkach i znajdujemy wielokrotnie utytułowany – najpiękniej udekorowany dom w Dublinie.

Grudzień jest pod szyldem zapieprzu w pracy. Dlatego święta to czas tylko dla mnie, na to, na co akurat przyjdzie mi ochota.

W ostatni dzień pracy przed świętami nawiedza nas sztorm i najpierw bardzo wieje, a potem leje.

W pracy kris kindle (mikołajki), konkurs na świąteczny sweter i tańcząca choinka. Prezenty wręcza elf, a szef w rogach renifera i błyskającym na czerwono nosem robi zdjęcia.

Wybieram się do biblioteki, która jest w centrum handlowym. Wokół tłum ludzi objuczonych torbami, choć to dopiero koniec listopada. Miasto już od jakiegoś czasu jest świątecznie udekorowane.

Spędzam super dzień z koleżanką, odwiedzamy stare śmieci, gdzie kiedyś mieszkałyśmy i jemy obiad w pięknie, świątecznie udekorowanym pubie.

Sobotni wieczór spędzam ze znajomymi w jednej z moich ulubionych włoskich restauracji. Gdy ktoś z gości dostaje urodzinowy tort, reszta restauracji dołącza się do śpiewania happy birthday 🙂

 

 

 

Wprowadzam się do nowego miejsca w Bray 3 dni przed rozpoczęciem pracy. Na jakimś forum znajduję faceta, który świadczy usługi transportowe. Mam niewiele rzeczy, ale ten transport wynosi mnie sporo mniej niż normalna taksówka. Kierowca jest Polakiem. Cała podróż trwa około 40 minut i większość drogi on albo zadaje pytania, których nie zadaje się obcej sobie, albo prezentuje swoją niezbyt ciekawą, pełną pogardy dla innych osobowość. Wypakowuję swoje rzeczy do nowego domu. On odjeżdża i po kilku minutach dzwoni, że może byśmy poszli na kawę. Dyskretną kawę, jak dodaje. Jak ktokolwiek, a zwłaszcza odrażający gościu, który ma żonę, pracującą na niego, by on mógł odnaleźć siebie, ma tupet by coś takiego proponować???

Mój nowy dom okazuje się pomyłką, o czym przekonuję się po 5 minutach. Jak mogłam nie zauważyć że tu jest tak brudno??? Przez kilka godzin sprzątam swój pokój i łazienkę i rozpakowuję nieliczne rzeczy. Problemem nie do pokonania staje się kuchnia, której się po prostu brzydzę. Gdy pytam o odkurzacz właścicielka domu zastanawia się przez chwilę, po czym wyciąga go spad sterty ciuchów. Odkurzacz nie ma tej plastikowej sztywnej rury ze szczotką, ale ona twierdzi, ze tej części nigdy nie było. Odkurzać trzeba więc w kucki. Po tygodniu i tak okaże się, że był to luksus który się więcej nie powtórzy, bo głupie dzieci właścicielki odkurzały kulki styropianowe – bez odkurzaczowego worka w środku. Odkurzacz kaput. Dom najczęściej wygląda jak po włamaniu, rzeczy walają się po podłodze, szafki w kuchni są zawsze otwarte. Przy stole nie można usiąść bo brudne skarpetki, brudne talerze i całe mnóstwo innych rzeczy się wala po blacie. No i dzieci. Jej zdaniem ciche. Moim, trudne do zniesienia. (Choć właściwie dla mnie większość dzieci zalicza się do tej kategorii.) W Halloweenowy weekend oglądam inne mieszkanie, i decyduję się tam za kilka dni przeprowadzić. W Halloween można tu zobaczyć czarownicę na przystanku autobusowym, albo zjawy spacerujące ulicą (tych akurat się boję).

W swoje urodziny zamiast skakać ze spadochronem i chodzić po górach w Nowej Zelandii jestem w pracy. Rano, gdy loguję się do systemu wyskakuje zapytanie, czy skoro są moje urodziny powinna tu być. Klikam – tak. Komputer zaczyna śpiewać happy birthday, a potem dołączają się współpracownicy:) Wieczorem pakuję się, bo to moja ostatni noc w domu u brudaski. Następnego dnia za to idę z koleżanką do Board Gais Energy Theatre – najnowszego i największego teatru w Dublinie. Bilety sponsoruje mój pracodawca :)Tym razem zamiast sztuki wyświetlany jest tu film Gwiezdne Wojny (2009) a muzykę zapewnia orkiestra. Wrażenia super. Muzyka jest cudowna, a film też mi się podoba. Jedyny minut to, że ludzie żrą popcorn, widać nie da się oglądać i nie jeść. Na sam koniec mała dziewczynka rzyga między rzędami foteli.

Nowy dom – cisza, spokój i czysto. Nowa praca jest super. Wszyscy mili, dobrze się pracuje. Ale po ponad dwóch latach przerwy, mózg mi czasem nie nadąża. W tygodniu po pracy tylko czytam książki i leżę w łóżku. W weekendy za to nadrabiam zaległości towarzyskie i miło spędzam czas z dawno niewidzianymi znajomymi.

Bray to małe miasteczko w Hrabstwie Wicklow. Leży nad morzem, na południe od Dublina. Jest tu słynna Bray Head – góra z krzyżem i cudnym widokiem na morze. Stąd tez można się wybrać na spacer po klifach.

Baltinglass to małe miasteczko w Hrabstwie Wicklow. Tu teraz mieszka moja bardzo dobra koleżanka, z którą kilka lat temu dzieliłam mieszkanie. Przez miasteczko przepływa rzeka Slaney. Znajdują się tu ładne stare budynki i ruiny średniowiecznego opactwa. Widoki z okien koleżanki są imponujące, na rzekę i pobliskie wzgórza i pasące się konie.

Nadrabiamy dwu letnią rozłąkę przy butelce wina i jakoś nam się nie zbiera na spacery, poza wieczornym wyjściem na obiad do pobliskiej knajpy.

W Dublinie ląduję wczesnym popołudniem. Jest koniec września. Pogoda ok. Na lotnisku czeka na mnie koleżanka, która była tak dobra, że postanowiła mnie przygarnąć zanim się jakoś urządzę. Tego samego wieczora kurier przywozi moją paczkę. Ta edycja pobytu w Irlandii ma być minimalistyczna. Kierowca robi chamską uwagę na temat oddzielania ziarna od plew, gdy widzi, ze w portfelu mam złotówki i euro.

Następnego dnia wysyłam jedno cv i telefon mój dzwoni co chwilę. Agencja rekrutacyjna organizuje mi interview w dwóch bardzo dobrych firmach. Obie opcje będę oznaczać przeprowadzkę poza Dublin, by nie tracić czasu na dojazdy.

Kolejny tydzień jestem zajęta, bo każdego dnia mam rozmowę albo u potencjalnych pracodawców, albo w firmie rekrutacyjnej. Obie firmy zapraszają mnie na drugą rozmowę i obie potem chcą zaproponować mi pracę. Obie wydają się być świetne, a ja postanawiam kierować się swoimi przeczuciami i wybieram tę w małym, nadmorskim miasteczku niedaleko Dublina. Przy okazji jednej z rozmów oglądam pokój do wynajęcia, tylko 10 minut na piechotę od pracy. Nie wiem czy to świetny humor po świetnej rozmowie kwalifikacyjnej i obłędny zachód słońca, ale najwyraźniej niezbyt dokładnie przyglądam się domowi, w którym decyduję się zamieszkać. Pracę mam rozpocząć za tydzień, więc czas spędzam na łażeniu po mieście i oglądaniu dwa razy z rzędu Bridget Jones.

Po raz kolejny przekonuję się o nadzwyczajnie przyjaznym usposobieniu Irlandczyków. Gdy kierowca autobusu życzy mi powodzenia na rozmowie o pracę, gdy ktoś nadkłada drogi by zaprowadzić mnie w miejsce, którego szukam, wreszcie gdy zatrzymany na ulicy facet pędzi przez business park, by znaleźć firmę, gdzie za kilka minut mam spotkanie.

Przy pierwszej wizycie w sklepie widzę początek świątecznego szaleństwa (choć to dopiero koniec września). Zdarzało mi się widywać świąteczne gadżety już w sierpniu.

W wieczornym autobusie Polka drze się do telefonu, klnie jak szewc i komentuje mentalność Polaków per ”oni”.

Koleżanka pracująca dla bardzo znanej amerykańskiej firmy, z powodu przestojów w projektach, w godzinach pracy zajmuje się zbieraniem jeżyn z krzaków wokół biura. Wieczorami robi z nich dżemy.

Realizuję plan sprzed kilku lat i razem z inną koleżanką kupujemy bilety na viking splash tour – przejazd żółtą amfibią po mieście i pływanie po Grand Canal. To w czasie tej wycieczki dowiaduję się że miasto, w którym spędziłam tyle lat ma podziemną rzekę – Poodle, wpadającą do głównej rzeki Liffey.