Pidurangala Rock to skała w niedalekiej odległości od Sigiriyi. Ze szczytu rozciąga się zapierający dech w piersiach widok na całą okolicę a Sigariyę widać jak na dłoni. Większość trasy na górę jest zacieniona, co jest dużym plusem. Po drodze mija się posąg leżącego Buddy. Kilka razy trzeba się wspinać po kamieniach. No i jest dużo mniej popularna niż Sigariya i wejście kosztuje także wielokrotnie mniej. Tylko kilka osób widziałam na trasie, a na szczycie przez większość czasu byłam tylko z koleżanką.

Anuradhapura należy do jednych z najważniejszych antycznych zabytków Sri Lanki. Jest jedną z pozycji Kulturalnego Trójkąta. Zabytki znajdują się w znacznej odległości od siebie. Pomimo opłaty za wstęp $25 miasto nie zapewnia transportu. Historyczne budowle i ruiny są oddalone od współczesnego ruchliwego miasta. Pozostaje eksplorowanie na piechotę, co w kwietniowym żarze jest nieco trudne, wypożyczenie roweru lub dogadanie się z kierowcą tuk tuka (cena może powalić na kolana). Część z atrakcji wymaga wykupienia dodatkowego biletu, a część jest zupełnie za darmo.

Sri Maha Bodhi jest to świątynia na terenie której rośnie święte drzewo. Podobno wyrosło ono z gałęzi przywiezionej z Bodhgaya w Indiach przez księżniczkę Sangamittę, siostrę Mahinda, który wprowadził nauczanie Buddy na Sri Lankę. Drzewo to jest ponoć najstarszym drzewem na świecie, ma ponad 2000 lat. Teraz jest tu więcej drzew Bodhi, ale to najstarsze i najświętsze rośnie na górnej platformie (nie można do niego podejść). Cały teren jest pełen kolorowych flag. Mnóstwo wiernych przychodzi tu, żeby się modlić i składać dary.

Po drodze do Ruvanvelisaya Dagoba mija się ogrodzone ruiny Brazen Palace. W zasadzie są to pozostałości 1600 kolumn, które były częścią tego wielkiego, dziewięciopiętrowego pałacu, który zapewniał zakwaterowanie dla tysiąca mnichów. Pałac został wybudowany ponad 2000 lat temu, ale był wielokrotnie przebudowywany przez następne wieki i to co można dziś oglądać to pozostałości ostatniej przebudowy około XII wieku. Pałac swą nazwę zawdzięcza dachowi z brązu, który na jakimś etapie przykrywał budynek.

Zielony park/pole z krowami wiedzie do Ruvanvelisaya Dagoba. Dagoba jest biała i dolna jej część pokryta jest setkami słoni stojących jeden obok drugiego.

Jetavanarama Dagoba, dziś około 70 metrowa, oryginalnie najprawdopodobniej miała ponad 100 metrów i była trzecią najwyższą budowlą na świecie (na pierwszym i drugim miejscu były wtedy egipskie piramidy). Obok dagoby znajdują się ruiny klasztoru w którym mieszkało 3000 mnichów.

Przed dagobą jest muzeum Jetavaarama. Niezbyt ciekawe zbiory elementów fasad i naczyń.

Rejon zwany Citadel obejmuje ruiny pałacu królewskiego oraz Dalada Maligawa, świątynię, która była najprawdopodobniej pierwszą świątynią w której był przechowywany święty z ąb Buddy.

Kuttam Pokuna (Twin Ponds) czyli bliźniacze baseny używane kiedyś przez mnichów jako zbiorniki na wodę. Nazywane bliźniakami pomimo że jeden jest sporo dłuższy niż drugi.

Abhayagiri Dagoba jest ogromna. Wybudowana w drugim lub pierwszym wieku przed naszą erą. Nazwę dagoby można przetłumaczyć jako wzgórze bez strachu. Była przeznaczona dla 5000 mnichów. Dagoba najprawdopodobniej była przebudowane kilkakrotnie aż osiągnęła swoja wysokość 75 metrów.

Samadhi Budda to posąg medytującego Buddy stworzony w IV wieku naszej ery.

Moonstone – chyba najbardziej polecane ruiny w całym kompleksie. Są to pozostałości IX wiecznej szkoły dla mnichów. Przed głównym wejściem znajduje się półokrągły kamień rzeźbiony w wizerunki zwierząt. Jest to cichy zakątek, pełen drzew, dobre miejsce na schowanie się przed lejącym się z nieba żarem i odpoczynek przed drogą powrotną.

Ruiny antycznego miasta rozciągają się wzdłuż drogi i jest to naprawdę imponujący widok. Ruiny są w większości niewysokie, gdzieniegdzie są pozostałości schodów, czasem trafi się jakaś wyższa kolumna. Rozmiar miasta pokazuje, że był to ważny ośrodek. Mało osób zagłębia się pomiędzy ruiny. Kiedy chciałam wejść trochę głębiej wystraszyłam węża i z obawy spotkania innych zawróciłam. Wyjeżdżając z miasta wciąż można oglądać ruiny z okna autobusu.

Cieszę się, że odwiedziłam Anuradhapurę, bo inaczej miałabym poczucie, że coś straciłam. Z czystym sumieniem można jednak sobie odpuścić zwiedzanie tego kompleksu. Dagoby, bez względu czy najstarsze czy największe wyglądają podobnie, i po obejrzeniu kilku reszta robi dużo mniejsze wrażenie. Cena tej atrakcji jest trochę zaporowa jak na to co oferuje.

Sigiriya to mała wioska i jednocześnie pierwsze miejsce w Kulturalnym Trójkącie. Sigiriya jest to wielka, 370 metrowa skała (podobno pochodzenia wulkanicznego) górująca nad okolicą. Zwana jest Lion’s Rock – Lwią Skałą. Dookoła niej znajduje się olbrzymi, ładnie rozplanowany ogród. Najlepiej cały projekt ogrodu widać na miniaturze w miejscowym muzeum. Na szczycie skały znajdują się ruiny. Jest wiele teorii na temat tego co znajdowało się tam wieki temu. Niektóre z nich mówią o pałacu lub forcie, ale najprawdopodobniej był to klasztor i miejsce medytacji. Mniej popularne teorie mówią o niesamowitej energii tego miejsca, a także o lądowaniu obcych.

Wewnątrz skały jest wiele korytarzy, teraz zasypanych. Podobno te korytarze prowadzą do wielu ważnych buddyjskich świątyń w większości ważnych miejsc na Sri Lance.

Skała ta zwana jest Lion’s Rock z powodu wielkich kamiennych łap znajdujących się z jej północnej strony. Legenda głosi, że była tam też pozostała część lwa, która uległa zniszczeniu/zniknęła. Jeśli przyjrzeć się tym łapom, to one w ogóle nie wyglądają jak łapy lwa, ale jak łapy jaszczura lub smoka.

Mniej więcej w połowie wysokości skały jest rodzaj wgłębienia/pieczary, której ściany są wypełnione freskami kobiet. Są to popiersia bardzo pięknych kobiet z idealnymi piersiami i ozdobami na szyjach. Nikt nie wie jak stare są to malowidła. Przetrwały w doskonałej formie, ponieważ są w zacienionym miejscu.

Poniżej tej galerii z freskami jest Mirror Wall – Lustrzana Ściana. Znajdują się na niej zapiski osób odwiedzających galerię setki lat temu. Według badań zapiski są datowane na VI – XIV wiek.

Na terenie ogrodów znajduje się Cobra Hood Cave – Jaskinia Kobry. Jest to wysoka skała w kształcie kobry szykującej się do ataku. Wejście do jaskini jest zablokowane.

Niedaleko Cobra Hood Cave jest Auditorium/Meeting Hall – miejsce spotkań. Jest to płaska, duża skała, która mogła kiedyś spełniać rolę punktu zebrań. Inna teoria głosi, że mogło to być miejsce komunikacji z obcymi.

Sigiriya jest na liście Światowego Dziedzictwa Unesco od 1982 roku.

Niedaleko od Sigiriya jest Pidurangala Rock. Jest on doskonale widoczna ze szczytu Sigiriya. Jest to znacznie rzadziej odwiedzane przez turystów miejsce. Po drodze na szczyt znajduje się posąg śpiącego Buddy.

Dambulla to małe miasteczko w części Sri Lanki zwanej Cultural Triangle Kulturowy Trójkąt. Do obejrzenia jest tu Golden Temple – Złota Świątynia oraz Cave Temples – Świątynie w skalnych pieczarach.

Cave Temples znajdują się na szczycie wielkiej skały. Stamtąd rozciąga się widok na całą okolicę, wyraźnie widać Sigariyę – 20 km dalej. Świątynie znajdują się w skalnych jaskiniach. Powstały najprawdopodobniej około pierwszego wieku przed naszą erą. Jest ich 5, w różnym rozmiarze. W każdej z nich jest wiele posągów Buddy (łącznie około 150), od stosunkowo niewielkich do kilkunastometrowych. Malowidła ścienne zostały stworzone dopiero w XVIII wieku.

Dambulla jest też świetnym miejscem wypadowym do Sigariyi, Anudhapura, Polonnaruwa. Każde z tych miast ma dobre połączenie autobusowe z Dambullą.

Dobry hostel z ogrodem i fajną ekipą, dostęp do kuchni, żeby ugotować ziemniaki 🙂 i nawet farbowane odrosty włosów które wyszły na pomarańczowo nie psują atmosfery totalnego relaksu w tym historycznym miejscu.

 

Dalhousie jest to mała wioska górska. Nie ma tam nic ciekawego poza początkiem trasy na Adam’s Peak. Jest to święta góra Buddystów i większość odwiedzających to pielgrzymi. W świątyni na szczycie góry jest włos i odcisk stopy Buddy. Planując zdobycie szczytu lepiej unikać dni poja, okolic Nowego Roku i innych świąt.

Wędrówkę na szczyt najlepiej zacząć około 2 w nocy. Wtedy wschód słońca będzie można oglądac ze świątyni położonej na szczycie góry. Droga wiedzie głównie po schodach. Po drodze jest sporo sklepów i małych jadłodajni. Większość z nich otwartych jest także w nocy. Należy liczyć że trasa na szczyt zajmie pomiędzy 2,5 do 4 godzin. Niestety kiedy wchodziłam, przed szczytem utknęłam w dużej kolejce i ostatecznie wschód słońca oglądałam ze schodów prowadzących do świątyni. Ścisk był wielki. Szczyt może pomieścić ograniczoną liczbę ludzi. Dużo wiernych przychodzi tam by wziąć udział w modlitwie o wschodzie słońca.

Z góry widać cała panoramę okolicy. Góra rzuca cień na otaczającą ją okolicę i wraz z przesuwającym się po widnokręgu słońcem ten cień się przesuwa. Kiedy ja tam byłam cień góry widoczny był na chmurach które były poniżej szczytu. Piękny widok.

Legenda głosi, że biblijny Adam kiedy po raz pierwszy postawił stopę na ziemi było to właśnie na tej górze – stąd nazwa. To samo dotyczy większości hinduskich bogów.

Ella to mała wioska w górskim stanie Hill Country na Sri Lance Z Kandy można tu dojechać pociągiem i choć odległość nie jest wielka to pociąg wlecze się tam około 7 godzin, zatrzymując się na każdej stacji po drodze. Dobrze jest zarezerwować miejsce siedzące, bo inaczej może być to 7 stojących w ścisku godzin. Z braku wolnych miejsc siedzących często widać 3-4 osoby siedzące na podwójnym siedzeniu. Z okien pociągu rozciąga się zachwycająca panorama. Jest tu kilka tras hikingowych wiodących z wioski. Na Little Adam’s Peak wiedzie trasa przez plantacje herbaty, a ze szczytu rozciąga się piękny widok na otaczające zielone, miękko wyglądające wzgórza.

Jest tu dziewięcio przęsłowy most kolejowy na który można dojść po torach i podziwiać panoramę okolicy.

Ella’s Rock to oprócz little Adam’s Peak największa atrakcja okolicy. Z wioski idzie się najpierw 1,5 km po torach kolejowych. Uwaga na kobry wygrzewające się wokół torów. Później trzeba skręcić do wioski i albo próbować dojść na szczyt samemu, albo zapłacić komuś z miejscowych za doprowadzenie. Trasa wiedzie przez las i łatwo się zgubić. Po drodze nie ma żadnych kierunkowskazów. Z góry rozciąga się niesamowity widok na okolicę.

W odległości 5 km od Ella jest wodospad Rawana. Warto się tam wybrać jeśli wystarczy czasu.

Nowy Rok na Sri Lance jest 14 kwietnia. Kiedyś Nowy Rok rozpoczynał się z pierwszą kwietniową pełnią księżyca. Spędzałam go w Ella. Miejscowi spędzają ten dzień rodzinnie. Po południu jedzą wspólnie obiad. Huk petard rozlega się już kilka dni przed ale apogeum tego oczywiście przypada na Nowy Rok.

Tradycyjnie nie można gotować pomiędzy godziną 7 rano a 1 po południu. Jest to według zasad buddyjskich zły czas na gotowanie.

Kandy to największe miasto w górskim stanie Hill Country na Sri Lance. Jest otoczone wzgórzami, a w środku miasta znajduje się sztuczne jezioro stworzone na początku XIX wieku. Na brzegach jeziora żyje mnóstwo gatunków niesamowitych i pięknych ptaków. W wodzie oprócz ryb wiedziałam 2 wielkie jaszczury – warany paskowate/leśne (water monitor) i żółwie. Jest to niesamowite ponieważ jezioro jest otoczone ulicami, a szczególnie z jednej strony jeziora wiedzie bardzo popularna ruchliwa droga. Zwierzęta widocznie są przyzwyczajone do ciągłej obecności samochodów i autobusów. Na drzewach wzdłuż jeziora nocuje mnóstwo dużych nietoperzy.

W Kandy jest ważna buddyjska świątynia z zębem Buddy. Samego zęba nie można jednak oglądać.

W parku królewskim, małym i urokliwym miejscu byłam jedyną single person. Wokół mnie same młodziutkie pary schowane pod parasolkami 🙂

W autobusie do Kandy poznałam bardzo miła miejscową dziewczynę, która zaprosiła mnie następnego dnia do domu na herbatę. Skorzystałam z okazji bo świetnie nam się gadało, a poza tym po raz pierwszy zostałam zaproszona do prywatnego domu. Bardzo miła rodzina. Babcia pochodzi z Tamil Nadu i przyjechała na Sri Lanke po ślubie. W pobliskiej hinduskiej świątyni objaśnili mi część panteonu bogów.

Gdy wracałam wieczorem około 19 do hostelu podjechał do mnie facet na motorze i klepnął mnie w tyłek. Wyczekał chyba moment kiedy z żadnej strony nic ulicą nie jechało. Nie widziałam go, więc to klepnięcie mnie w pierwszej chwili wystraszyło a on zdążył odjechać. W hostelu okazało się że 2 tygodnie wcześniej to samo stało się innej białej dziewczynie. Było to w ciągu dni spisała jego numery i złożyła skargę na policji. Ne wiem czy policja cokolwiek z tym później zrobiła. Takich śmieci napastujących kobiety stawiałabym pod pręgierzem.

 

Galle to miasto na południu Sri Lanki. Zostało wybudowane przez Holendrów w drugiej połowie XVIII wieku. Historyczna część miasta – Fort jest wpisana na listę Światowego Dziedzictwa Unesco. Na terenie Fortu znajduje się wiele kościołów, świątyń, meczetów i pięknych budynków mieszkalnych. Zwiedzanie można zacząć od terenów starego Bastionu i okrążyć cały teren po linii brzegowej, a potem zagłębić się w uliczki i podziwiać architekturę. Jest tu wiele drogich restauracji i hoteli oraz mnóstwo sklepów z biżuterią. Wieczorem z nadbrzeża można podziwiać niesamowite zachody słońca.

Do Galle można dojechać z Colombo autobusem z klimatyzacją w około 1,5 godziny, lub wsiąść w pociąg jadący nadbrzeżem. Zajmuje to ponad 3 godziny i z okien można podziwiać plaże w nadmorskich miejscowościach. Wcześniejsza rezerwacja biletu gwarantuje miejsce siedzące. Natomiast bilet drugiej lub trzeciej klasy kupiony tuż przed odjazdem nie gwarantuje miejsca do siedzenia, za to z dużym prawdopodobieństwem gwarantuje stanie przez kilka godzin w wielkim ścisku w wagonie z wąskimi półkami na bagaż na które duży plecak się nie mieści, i z nieograniczoną armią pociągowych sprzedawców owoców i fast foodów przepychającymi się za plecami.

W 2004 roku część Galle uległa zniszczeniu przez tsunami. Fort, pomimo że to najstarsza część miasta, jednak oparł się żywiołowi prawie nie odnosząc zniszczeń.

Unawatuna to mała nadmorska turystyczna miejscowość na południu Sri Lanki. Poza plażą z niezliczonymi hotelami i restauracjami jest tu kilka świątyń i w niedalekiej odległości znajduje się Jungle Beach. Ciche miejsce pod palmami przy małej zatoczce. Prawie nie ma fal. Na plaży jest jedna restauracja z nienachalną obsługą.

Unawatuna została bardzo zniszczona przez tsunami w 2004 roku. Przy odbudowie część hoteli i restauracji przysunęła się bliżej morza budując na plaży bardzo blisko wody. Część z budynków została przez to rozebrana.

Unawantuna jest doskonałym miejscem do obserwowania wschodów i zachodów słońca.

Ja zatrzymałam się w cichym guesthouse. Wieczorem siedzę na balkonie i obserwuję jak zapada zmrok. Słychać głośne kumkanie żab i muzykę trzmieli. Świetliki latają na tle ginących w mroku palm. Jem arbuza, sok cieknie mi po rękach i jest bosko.

W nocy ktoś krzyczy przez moje okno: Agnieszka, masz papierosy? To zniemczali Polacy albo Polscy nowi Niemcy którzy zajmują pokój obok. Nie mam na imię Agnieszka i nie przedstawialiśmy się sobie. Na potrzeby tego posta będę ich nazywać więc Helmutami. Nie reaguję na to dopóki któryś z nich nie krzyczy o powodzi. Wstaję i wychodzę na wspólny balkon. Rzeczywiście, cały ogród jest zalany wodą. Deszcz pada bez przerwy od kilku godzin. Helmuty dopiero wróciły w stanie mocno wskazującym. Wody jest tyle, że prawie wlewa się do mieszkania właścicieli na pierwszym piętrze. Wrzaski Helmutów obudziły chłopaka z Francji który zajmuje pokój obok. Jeden z Helmutów pyta czy on albo jego dziewczyna mają papierosy. Francuz nie pali, a jego paląca dziewczyna śpi. Helmut pyta czy Francuz może ją obudzić i wziąć od niej papierosy.

Nie dostawszy papierosów pyta mnie czy mam wodę do picia. Mam, ale nie mogę się zmusić do pozwolenia mu pić z mojej butelki. Stoimy na otwartym balkonie a i tak robi mi się niedobrze od alkoholowego odoru który on rozsiewa.

Jest późno, a raczej wcześnie więc mówię dobranoc i zamykam się w pokoju. Po chwili Helmut puka i pyta czy w związku z tym, że mam podwójne łóżko to czy może spać u mnie bo on z dwoma innymi kolegami wynajęli podwójny pokój i będzie im niewygodnie. No comments.

 

Sri Lanka (Ceylon) jest to tropikalna wyspa położona na oceanie indyjskim na południe od Indii. Stolicą Sri Lanki jest Colombo, znajdujące się na zachodnim wybrzeżu wyspy. Sri Lanka jest około 5 razy mniejsza niż Polska. Liczba mieszkańców przekracza 21 milionów.

Trzydziestoletnia wojna (najdłuższa wojna w historii Azji) pomiędzy Sri Lanka a indyjskim Tamil Nadu skończyła się w 2009 roku. Kraj intensywnie odbudowuje się po latach stagnacji. W ciągu ostatnich kilku lat zostały wybudowane 2 autostrady. W Colombo widać wiele nowoczesnych drapaczy chmur. Część z nich to siedziby firm, pozostałe to luksusowe apartamenty. Colombo robi bardzo dobre wrażenie (szczególnie po moim pobycie w Indiach). Jest czysto. Na ulicach nie ma śmietników, ale nigdzie nie walają się śmieci. Kierowcy są uprzejmi! Nie próbują rozjeżdżać pieszych na pasach. Ludzie mniej się gapią. Znacznie rzadziej zaczepiają mnie na ulicy lokalni mężczyźni. Lokalny transport autobusowy jest bardzo dobry (ale to akurat tak samo jak w Indiach).

Sri Lanka wciąż należy do biednych państw, natomiast bieda którą można tu zobaczy nie jest tak przytłaczająca jak indyjska.

Na Sri Lance główną religią/stylem życia jest buddyzm. Buddyjskie świątynie – stupy, w różnych rozmiarach można zobaczyć tak często jak w Polsce kościoły.

Colombo jest ładnym miastem. Znajdują się tu małe jeziora w środku miasta. Na jednym z nich mieści się centrum medytacji – świetny punkt to obserwacji lokalnych ptaków.

Warta odwiedzenia jest Gangaramaya Temple – buddyjski kompleks świątynny. Jest tu także biblioteka i muzeum. Na terenie świątyni jest też smutny, przykuty łańcuchem słoń.

Nad brzegiem morza jest stara latarnia morska Old Galle Buck Lighthouse. Wcześniej można było stamtąd podziwiać nadbrzeże. Teraz koparki i spychacze powiększają teren lądu usypując w morzu kamienie i utwardzając teren. Podobno ma tu powstać hotel.

Niedaleko od latarni jest Sambodhi Chaitiya – buddyjska stupa, która wnosi się na 20 metrów. Jest to świetny punkt widokowy na miasto i port.

W Colombo można podziwiać nowoczesną architekturą nowych budynków lub kolonialne pozostałości po dawnych czasach.

Na nadmorskim deptaku Galle Face Green miałam okazję podziwiać piękne zachody słońca. Mieszkańcy wychodzą wtedy na spacery. Schodzą z położonego kilka metrów nad poziomem morzą deptaka i spacerują po wąskiej plaży. Dzieci kąpią się w morzu, a dorośli niby ich pilnują sami mocząc się często do pasa w wodzie. Przy deptaku jest mnóstwo stoisk z napojami i jedzeniem. Jest to także miejsce puszczania latawców.

W Colombo znajduje się Slave Island – Wyspa Służących. Kiedyś była ona całkowicie otoczona woda. Jest to jedno z najstarszych części miasta. Za czasów kolonialnych Holendrzy trzymali tu swoją służbę. Większa część wyspy jest zamieszkana przez ubogą ludność. Jest tu mnóstwo wąskich uliczek pełnych małych domków. Zaludnienie jest bardzo duże. Część z zabudowań została już wyburzona i w jej miejscu powstały luksusowe wieżowce. Resztę oryginalnej zabudowy czeka ten sam los. Tereny w centrum miasta według władz są warte znacznie więcej niż poczucie przynależności biednych mieszkańców stolicy, zasiedlających te tereny od pokoleń. Rozmawiałam z panem pracującym w małym sklepiku obok dziś już ogrodzonego pustego placu pod budowę. Dom jego rodziny znajdował się właśnie za tym ogrodzeniem. Został wyburzony razem z pozostałymi domami. Na ich miejscu powstaną siedziby zagranicznych firm, albo hotele. Pan, ze względu na odległość do miejsca gdzie została przesiedlona jego rodzina, większość dni śpi w sklepie.

Na terenie Slave Island francuski artysta C215 zamieścił kilkanaście małych malowideł na murach budynków. Są to głównie portrety mieszkańców. Jeden z portretów został namalowany wewnątrz czyjegoś mieszkania. Niestety kiedy chciałam go obejrzeć okazało się, że ściany zostały odmalowane na jadowicie zielony kolor i malowidło zostało przykryte.

Sri Lanka jest sporo droższa niż Indie, a ponoć także niż południowo – wschodnia Azja.