Bray, po irlandzku Bré, dawnej Brí Chulainn. Wbrew temu co powiedziałam rodzicom (że mieszkam teraz na wsi), Bray jest na dziewiątym miejscu największych miast w Irlandii 🙂 (po Dublinie, Limeric, Galway, Waterford, Drogheda, Dundalk i Swords).

Historia Bray sięga epoki brązu. Przez wieki było małą wioską rybacką. Pod koniec XVIII wieku klasa średnia z Dublina zaczęła się tu przeprowadzać, by zażyć spokoju od miasta. W 1854 roku miasto zostało połączone z Dublinem koleją (DART). Od tego momentu Bray stało się jednym z ważniejszym kurortów nadmorskich w Irlandii. Po II wojnie światowej było częstym kierunkiem wakacyjnym dla turystów z Wielkiej Brytanii.

A Bray dziś? Wciąż jest bardzo popularne na nadmorskie spacery i lekkie trekingi. Ma lepsze i gorsze rejony, bibliotekę, klub żeglarski, kilka fajnych barów, klinikę metadonu, kilku bezdomnych, letni pokaz samolotów i starych samochodów i niezbyt porywającą główna ulicę (z kilkoma opuszczonymi budynkami). W Nowy Rok odbywa się tu tradycyjne pływanie w morzu. W tym roku, ze względu na złą pogodę impreza została przesunięta. Czasem idąc do pracy widzę konia zaparkowanego na osiedlowym trawniku. Wzdłuż drogi i na kawałku zachwaszczonego poletka, przez które codziennie przechodzę walają się śmieci, stary telewizor, butelki, rozwalona kanapa, dziecięcy wózek.

W pracy epidemia przeziębień, wszyscy kichają, smarczą i kaszlą, ja co dzień piję sok z cytryny i napar z korzenia imbiru. W bardzo zimne poranki zarząd dróg ostrzega by nie lać gorącej wody na zamarznięte szyby samochodów:)

Styczeń i luty upływają mi na powrocie do jakiegoś normalnego rytmu. Zapisuję się na jogę i wracam na próby mojego chóru. Jestem wolontariuszką w polskiej bibliotece, co daje mi okazje do ciekawych rozmów z ludźmi i przeszukiwania półek z książkami. Wciąż bardzo dużo czytam.

Z ponad miesięcznym poślizgiem piekę świąteczne pierniczki – to moja jedyna tradycja związana ze świętami. Poślizg spowodowany był koniecznością wyczyszczenia piekarnika, nieczyszczonego, jak mnie poinformowano – od 6 lat (obrzydlistwo).

W niektóre weekendy wybieram się na 23 km spacer do Graystones, trasa wiedzie po klifach.

W pracy cały czas mnóstwo roboty. Dodatkowo obserwuję zachowania innych ludzi, czasem zdumiewające. W końcu w widoczny sposób dni zaczynają się robić dłuższe.

Pogoda irlandzka, jednego dnia piękna wiosna, innego góry w oddali przysypane śniegiem, pada grad i tyłek przymarza mi do roweru.

Z koleżanką i jej znajomymi mamy powtórna wycieczkę po barach tapas, bo po poprzedniej ktoś był niezadowolony z jedzenia i firma zaproponowała drugą, za darmo. Jedzenie bardziej wyrafinowane, osobiście wolałam to z pierwszej tury. Jestem jedyną osobą w gronie, która nie je zwierząt. W pierwszej knajpce kelnerka wskazuje palcem na jedną z kanapek, mówiąc, że to dla mnie. Na kanapce coś pomarańczowego. Ktoś mówi, że to chyba coś z owoców morza, więc tego nie tykam. Kucharz mówi, że to burak, a gdy ktoś pyta czy to czasem nie jest wędzony łosoś, kucharz tę hipotezę też potwierdza 🙂 Koleżanka w ciąży nie ma obiekcji, po konsumpcji mówi, że była to piklowana dynia 🙂 Przewodniczka opowiada mnóstwo ciekawych historii o dawnych czasach w Dublinie.

Wspólnie z inną koleżanką odwiedzamy knajpkę, której wystrój spodobał nam się na zdjęciach. Menu dla mięsożerców, ale choć zupę mają wege. Na stacji kolejowej jakiś facet się awanturuje z obsługą, z impetem kopie plastikową informację o śliskiej podłodze (wykonaną z solidnego plastiku), która bardzo mocno uderza mnie w nogę. Mam nadzieję, że skończy się tylko siniakiem, bo irlandzka opieka zdrowotna to coś z czym nie chciałabym mieć nic wspólnego.

Dun Laoghaire to nadmorskie miasteczko w Hrabstwie Dublin. Wiele lat temu pracowałam tu w dwóch hotelach, jako kelnerka. Do jednego z nich zajrzałam przy okazji wizyty w miasteczku. Przeszedł on ostatnio gruntowny remont, co mu tylko na dobre wyszło. Poprzednio gdy ktoś brał prysznic na pierwszym piętrze, w barze na dole trzeba było rozstawiać wiadra 🙂 Pogoda jest słoneczna. Spaceruję po molo, na końcu którego jest stara latarnia morska. Trwa jeszcze przerwa świąteczna, więc na ulicach nie ma zbyt wiele osób. Nie znajduję żadnej fajnej herbaciarni i z lekką niechęcią zamawiam mój ulubiony napój w amerykańskiej sieciówce. Przy głównej ulicy widzę część sklepów, które pamiętam sprzed blisko 10 lat. Rzuca mi się w oczy kilka opuszczonych budynków w centralnej części głównej ulicy. Taki widok można spotkać w wielu miastach i miasteczkach Irlandii.

W czasie świąt wyleguję się w łóżku albo w wannie. Nadrabiam czytanie książek i oglądam świąteczne filmy: Love actually i Holiday. Rezygnuję z P.S. I love you, bo za bardzo na tym płaczę:) Jednego słonecznego dnia wybieram się na spacer po klifach do Graystones – małego nadmorskiego miasteczka. Kilku kilometrowa trasa ma w pakiecie cudne widoki, przejeżdżające w dole pociągi, puste plaże i zielone wzgórza. W Graystones przebudowa portu została już zakończona, no i niestety w pobliżu wyrosło jedno z tych odbitych przez kalkę osiedli. Sporo osób spaceruje, jest słonecznie i trochę wieje.

Miasto pięknie udekorowane na święta. Dublin się rozbudowuje. W kilku miejscach kładą tory dla nowych linii Luas (tramwaj). Dźwigi wrosły w krajobraz miasta.

Robi się zimno, w niektóre ranki trawniki są zmarznięte. A następnego dnia może być 10 stopni i słońce.

Kinopolis – festiwal polskich filmów. Udaje mi się obejrzeć trzy: Powidoki, Planetę Singli i Ostatnią rodzinę. Każdy inny, każdy dobry, choć tematy (w dwóch z nich) ciężkawe.

Spotykam się z koleżanką w Phoenix Park. Idziemy na herbatę do Tea Rooms – uroczej białej knajpki. Potem podziwiamy w bliska daniele, których duże stado mieszka w parku. Niektórzy karmią je marchwią (choć z megafonu przejeżdżających obok strażników parku głos mówi, by ich nie karmić i nie podchodzić blisko), a głąby dają im czipsy. Potem idziemy na lunch do miejsca gdzie byłyśmy ostatnio i dostajemy najlepszy stolik w knajpie. Na koniec oglądamy dekoracje świąteczne na budynkach i znajdujemy wielokrotnie utytułowany – najpiękniej udekorowany dom w Dublinie.

Grudzień jest pod szyldem zapieprzu w pracy. Dlatego święta to czas tylko dla mnie, na to, na co akurat przyjdzie mi ochota.

W ostatni dzień pracy przed świętami nawiedza nas sztorm i najpierw bardzo wieje, a potem leje.

W pracy kris kindle (mikołajki), konkurs na świąteczny sweter i tańcząca choinka. Prezenty wręcza elf, a szef w rogach renifera i błyskającym na czerwono nosem robi zdjęcia.

Wybieram się do biblioteki, która jest w centrum handlowym. Wokół tłum ludzi objuczonych torbami, choć to dopiero koniec listopada. Miasto już od jakiegoś czasu jest świątecznie udekorowane.

Spędzam super dzień z koleżanką, odwiedzamy stare śmieci, gdzie kiedyś mieszkałyśmy i jemy obiad w pięknie, świątecznie udekorowanym pubie.

Sobotni wieczór spędzam ze znajomymi w jednej z moich ulubionych włoskich restauracji. Gdy ktoś z gości dostaje urodzinowy tort, reszta restauracji dołącza się do śpiewania happy birthday 🙂