W Chennai wybrałam się 2 razy do kina. Pierwszy film Fast and Furious 7 podobał mi się znacznie bardziej niż się spodziewałam. Kino było w centrum handlowym i poszłam na seans przed weekendem. Centrum handlowe to doświadczenie zupełnie inne niż w Europie. Przed wejściem do środka każdy jest sprawdzany łącznie z bagażem. Zazwyczaj mam w plecaku aparat i jestem pouczana, że mogę robić sobie selfie ale nie można fotografować obiektu:) W środku mało ludzi, komfortowa temperatura i sklepy z zaporowymi dla większości mieszkańców Indii cenami. Przed wejściem do kina kolejna kontrola i baterię z aparatu muszę oddać 🙂 Będzie do odbioru po filmie. Film – kino akcji, ale bardzo cieszyłam się, że go obejrzałam. Ta część zadedykowana tragicznie zmarłemu Paulowi Walkerowi Miła odmiana od spędzania 23 godzin dziennie w łóżku.

Na drugi film wybrałam się w sobotę i okazało się, że bilety do kina sprzedają się jak ciepłe bułeczki. Był bardzo mały wybór filmów angielskojęzycznych a filmy indyjskie nie mają napisów. Wybrałam więc film Piku w oryginale. Kino znajdowało się na dole jakiegoś budynku. Kupiłam chyba jeden z ostatnich biletów, bo siedziałam w ostatnim rzędzie. Sala pełna. Część ludzi przyszła z małymi dziećmi a nawet niemowlętami. Dzieci w trakcie filmu płakały albo gadały i nikt nie zwracał na to uwagi. Podczas całego seansu dużo ludzi wchodziło i wychodziło z sali świecąc sobie telefonami. Z obu moich stron siedzieli młodzi mężczyźni. Jeden z nich przed filmem pytał mnie czy znam hindi 🙂 i częstował popcornem. Każdy z 4 siedzących koło mnie facetów odbierał telefon w trakcie filmu i bez ściszania głosu prowadził rozmowy. Podobnie jak wiele innych osób w kinie. Co do filmu to pomimo braku znajomości hindi wydaje mi się, że zrozumiałam większość 🙂 Główna bohaterka o imieniu Piku jest dziewczyną przed 30tką, z zamożnego domu, mającą dobrą pracę architektką. Jej ojciec jest starym, gderającym hipochondrykiem. Ciągle wzywa lekarza i szantażuję Piku, że zaraz umrze. Dzwoni do niej w czasie jej pierwszej randki z nowo poznanym facetem i opowiada o swoim stolcu. Gdy ona dopytuje o szczegóły po minie faceta widać, że więcej już do niej nie zadzwoni 🙂 Film jest zabawny. Można przy okazji zobaczyć mały kawałek Indii. Samochodowa podróż bohaterów z Delhi do Kalkuty wygląda jednak nierealnie ze względu na świetną autostradę, mały ruch na drodze i standard jazdy 🙂 Film był też wyświetlany w polskich kinach. Polecam.

Ostatniego dnia w Chennai chciałam jeszcze raz obejrzeć Fast and Furious ale bilety do kina znikały minuta po minucie a z nieznanych mi przyczyn nie mogłam zapłacić za bilet on line. W końcu wszystkie bilety na ten film zostały sprzedane. Zamiast kina postanowiłam zafundować sobie luksusowe pożegnanie z miastem. Umówiłam się z kierowcą tuk tuka na dwugodzinny objazd po Chennai. To miasto nie zrobiło na mnie najlepszego wrażenia za pierwszym razem, a za drugim choroba uziemiła mnie w pokoju. Umówiłam się z kierowcą o 17 tej, bo chciałam część tej przejażdżki odbyć po zachodzie słońca (około 18.30). Tym razem miasto naprawdę mi się spodobało. Kierowca mówił dość dobrze po angielsku, opowiadał mi o mijanych miejscach, historii, polityce. Zatrzymywaliśmy się wiele razy na robienie zdjęć i picie chai. Chyba z góry założył, że jestem chrześcijanką, więc pokazał mi wiele kościołów. To była niedziela, zapadł już zmrok, kościoły były pełne ludzi, rozświetlone, takie bardzo żywe. W niektórych pięknie śpiewały chóry. Coś, czego nie przypominam sobie z dawnych czasów przymusowych wizyt w kościele w Polsce.

Tak mi się to podobało, że przedłużyłam wycieczkę o godzinę. Może to melancholia z powodu nie planowanego wyjazdu, ale miasto wydało mi się magiczne 🙂

Indie witają mnie taką samą pogodą jak pożegnała Sri Lanka i wypróbowują moją cierpliwość już na lotnisku. Całe szczęście, że mam wystarczająco kasy na taksówkę, bo bankomat jest zbyt daleko jak na moje osłabione ja. Moja prepaid taxi (taksówka opłacona na lotnisku) powinna na mnie czekać na zewnątrz, ale jest tylko facet który ciągle powtarza „2 minutes, Madame”. Chce mi się płakać. W końcu, po kilkunastu minutach, kiedy stoję z całym bagażem na plecach, bo wydaje mi się, że jak to z siebie zdejmę to już nie dam rady znów wrzucić na plecy, przyjeżdża taxi. Kierowca nie mówi prawie wcale po angielsku. Nie wie dokąd ma jechać. Tym razem wybrałam guesthouse z trip advisor. Poprzednim razem zatrzymałam się w Salvation Army Hostel (Hostel Armii Zbawienia) i ktoś z pracowników dobijał się do mojego pokoju po północy.

Kierowca pyta innych kierowców o drogę, w końcu ruszamy. Potem pyta jeszcze kilka razy, potem próbuje mi wmówić, że już dojechaliśmy. Na koniec, jak ostatecznie docieram do celu on pyta czy ok?. K… to nie było ok.

W guesthouse, który okazał się być strzałem w dziesiątkę, kupuję najpierw banany i pakuję się do łóżka, mimo że jest wczesne popołudnie.

Następnego dnia czuję się coraz gorzej. W aptece kupuję jakieś leki (jeden z nich okaże się później być antybiotykiem) i termometr, który potem będę potem przeklinać, bo czasem lepiej nie wiedzieć wszystkiego.

Wlokę się w kierunku plaży wstępując po drodze do dwóch barów w sokami. Każdy z nich pozostawia gorzki posmak, jak wszystko przez najbliższe kilka dni.

Dochodzę do plaży przekraczając wcześniej kanałek który tak śmierdzi, że aż słabo mi się robi. Plaża wygląda na czystą, ale jest strasznie gorąco a ja coraz gorzej się czuję. Przez pomyłkę skręcam w jedną przecznicę za wcześnie. Pytam o drogę starszego pana który najpierw pokazuje w stronę morza, a kiedy mówię, że na pewno nie tam, pokazuje w przeciwna stronę.

Pytam trzech elegancko wyglądających mężczyzn z wypożyczali motocykli. Podają mi drogę na skróty, ale ja ze zmęczenia i osłabienia zaczynam płakać. Ich to przestrasza i proponują, że mnie odwiozą. Wybieram jednak drogę na piechotę. W moim pokoju padam na łóżko, biorę leki, co je kupiłam w aptece i mierze temperaturę – trochę ponad 37 stopni. Wieczorem zmuszam się do zjedzenia małej porcji zupy i zaczynam się coraz gorzej czuć. Koło godziny 22 mierzę temperaturę i w bardzo krótkim czasie rośnie z 38 do 39,8. Apteka na zewnątrz jest jeszcze otwarta i kupuję paracetamol. Robię okłady na czoło z mokrego ręcznika i za każdym razem jest on niepokojąco gorący. Zaczynam płakać bo się martwię, bo jestem tu sama, bo nie byłam tak chora przez ostatnie 10 lat, kiedy to na kilka dni przed obroną pracy magisterskiej miałam 40 stopni gorączki. Na obronę zawiózł mnie wtedy Tata i siedział kilka godzina w pubie do którego chodziłam odkąd miałam 17 lat. Pubu, można powiedzieć kultowego w pewnych kręgach. Mój Tata lubiący także raczej swojskie klimaty nazwał go speluną 😉

Rano idę do pobliskiej kliniki. Jest mi strasznie słabo. Doktor Hussain zleca mi badanie krwi na malarię i dengę. Mam odebrać wyniki wieczorem i przyjść na wizytę. Morfologia w porządku, malaria negatywna. Doktor mnie nawet nie dotyka zapisuje nowy antybiotyk i syropy na straszny kaszel jaki mam. Kolejne dni mijają tak samo. Rano jem banany zanim wezmę leki. Temperatury nie mam tylko wtedy jeśli wezmę paracetamol. Wczesnym popołudniem wlekę się do baru w sokami, gdzie piję sok z ananasa a potem jeszcze z trzciny cukrowej na ulicznym stoisku. Wieczorem wpycham w siebie zawsze tę samą zupę. Noce są albo koszmarne bo przez upał i lejący się ze mnie pot nie mogę spać, albo jestem już tak zmęczona, że śpię bez względu na wszystko. Po kilku dniach za radą Cioci przestaję brać paracetamol i ochładzam się chłodnymi prysznicami. Temperatura zresztą nie rośnie mi już powyżej 38 stopni.

Za każdym razem jak przechodzę przez recepcję muszę opowiadać jak się czuję, bo wszyscy się tu o mnie martwią. W końcu radzą mi, żebym pojechała na badania do szpitala. W szpitalu w końcu jest normalnie. Mierzą mi temperaturę i ciśnienie, nawet ważą i mierzą. Trafiam na normalnego lekarza, który sprawdza mi gardło, osłuchuje płuca i sprawdza brzuch. Dostaję kolejne 2 antybiotyki na infekcję w płucach. Temperatura obniża mi się na stałe do 35 stopni. Odczyty pokazujące mniej po prostu ignoruję.

Dziś czuję się trochę lepiej, byłam nawet w kinie, bo już od ponad tygodnie siedzę głównie w moim pokoju.

To wszystko sprawia jednak, że za kilka dni wsiądę w samolot lecący w kierunku, którego w bliższym ani dalszym czasie nie planowałam, jednak z dzisiejszej perspektywy jedynym rozsądnym.

Powyżej zdjęcia z mojego magicznego okna.