Z Narodowego Parku Kościuszki jedziemy do Australian Capital Territory ACT (Australijskie Terytorium Stołeczne). Canberra to stolica Australii. Znajduje się w New South Wales (Nowa Południowa Walia). W mieście jest dużo terenów zielonych. Canberra robi dość dziwne wrażenie. Nie ma żadnego centrum. W środku miasta jest jezioro Burley Griffin i miasto jakby przysiadło na obu jego dłuższych brzegach. Transport publiczny raczej nie jest dobry.

To miasto to siedziba parlamentu narodowego i wielu państwowych instytucji.

Odwiedziliśmy Australian War Memorial. Jest to miejsce poświęcone pamięci 102 tyś Australijczyków, którzy stracili życie w kilku wojnach w ciągu ostatnich 100 lat. W środku jest świetne muzeum.

Parlament narodowy (nowy budynek) usytuowany na Capital Hill jest dostępny do zwiedzania. Załapaliśmy się na darmową wycieczkę z przewodnikiem, ale można też zwiedzać indywidualnie. Trochę historii budynku, który został oddany do użytku w 1988 roku, pełny jest symboli związanych z Australią. Obok jest stary budynek Parlamentu z 1927 roku i ogrody przylegające do niego – także udostępnione dla zwiedzających.

Mount Ainslie jest tuż obok war Memorial. Jest to najwyższa góra w obrębie miasta. Ma 843 mnpm. Otoczona jest ładnym parkiem. Ze szczytu rozciąga się widok na miasto. To chyba też najlepszy punkt do oglądania panoramy miasta nocą.

Black Mountain położona jest po przeciwnej stronie miasta niż Mount Ainslie. Ma 812 mnp. Na szczycie góry jest wieża widokowa. Obok jest ogród botaniczny do którego nie udało nam się dotrzeć.

W północnej części miasta jest Cockington Green – park miniatur. Są tam miniatury budynków z angielskiej wsi, a w drugiej części parku znajdują się najbardziej znane budynki z wielu krajów świata. Wszystko zorganizowane w pięknym ogrodzie pełnym cudnych kwiatów.

 

Park Narodowy Kościuszko (lokalna wymowa Kozjosko) jest położony w stanie New South Wales (Nowa Południowa Walia). Na terenie parku znajdują się Snowy Mountains (Góry Śnieżne) i najwyższy szczyt Australii – Góra Kościuszki 2228 mnpm.

Dla mnie to początek kilkudniowej podróży w zupełnie innym stylu niż dotychczas. To road trip z moim kuzynem. Dobrze czasem dać komuś zająć się wszystkim. Wygodnie rozsiąść się, dać się wcisnąć w fotel, podziwiać widoki, robić zdjęcia przez okno, śmiać się, słuchać radio a tam gdzie nie odbiera pozwolić Annie German, Backstreet Boys i Lea Salonga towarzyszyć nam.

Góra Kościuszki to był dla mnie numer 1 w planach na Australię. Park jest piękny. Pierwszego dnia dojechaliśmy do Jindabyne już po ciemku. Im głębiej w góry tych chłodniej. Jak wyjeżdzaliśmy z Melbourne temperatura dochodziła do 30 stopni, a zima skończyła się raptem kilka dni wcześniej. Ostatnie 120 km drogi wiodło przez sam park i minęliśmy tylko 5 samochodów. Zobaczyłam też po raz pierwszy kangury. Było też dużo jeleni. Wzdłuż drogi było sporo martwych wombatów. Jak na razie nie widziałam żadnego żywego. Zwykle leżą na plecach, z łapkami do góry. Były też martwe jelenie i kangury w różnym stadium rozkładu. To okropne ile tych pięknych zwierząt jest zabijanych przez samochody.

Wraz z końcem zimy skończył się tu sezon narciarski i Jindabyne wyglądało na opuszczone. W sezonie zimowym na pewno tętni życiem. Niestety żeby tu dojechać trzeba mieć samochód. Wprawdzie w internecie znalazłam jakieś połączenie z trzema przesiadkami, ale nie udało mi się dowiedzieć, czy jest wciąż aktualne. No i bez samochodu trudno dojechać do szlaków w parku.

Pierwszego dnia wybraliśmy się na łatwy około 20 kilometrowy spacer szlakiem wiodącym wzdłuż i przecinającym rzekę Thredbo.

Następnego dnia weszliśmy na najwyższą górę w Australii – górę Kościuszki. Wzdłuż drogi prowadzącej do Thredbo rozciąga się las martwych drzew (przynajmniej tak wyglądały na progu wiosny). Krajobraz miejscami księżycowy. Kolory szaro bure. Może latem jest bardziej zielono.

W górach było wciąż pełno śniegu. Dzień był wymarzony na to, słońce i zero wiatru. Około połowa szlaku była pokryta śniegiem. Za radą pana ze sklepu sportowego wypożyczyliśmy snow boots (buty śnieżne) – rodzaj dużych, plastikowych nakładek na buty, które mają zęby od spodu. Najpierw wydawało mi się, że niesiemy to bez sensu, ale przydały się na ostatnich 2 kilometrach. W górach, jak to w górach – pięknie:) Wzgórza pokryte śniegiem, malownicze skały. Szlak łatwy. Trudno uwierzyć że to Mount Everest Australii 🙂 Duża jego część wiedzie wzdłuż Snow River (Rzeki Śnieżnej).

Jakieś 2 km od szczytu nagle nadleciały 2 F16 i dwukrotnie okrążyły góry 🙂 Kto wie? Może kiedyś i to marzenie uda mi się zrealizować 🙂

 

Great Ocean Road to trasa 421 kilometrów położona nad brzegiem Oceanu Spokojnego. Po drodze rozciągają się piękne widoki na puste (przynajmniej o tej porze roku) plaże turkusowy ocean, surferów, aksamitne zielone wzgórza. Droga została wybudowana w latach 1919 – 1932.

12 Apostołów to skały wystające z oceanu, które tysiące lat temu oddzieliły się od klifów. Nawet w piękny słoneczny dzień widoczność nie jest idealna, bo drobinki wody unoszą się w powietrzu i sprawiają wrażenie lekkiego zamglenia. Pogoda była cudna, tak jak i widoki. Świetna towarzyszka siedząca koło mnie, godziny śmiania się 🙂

 

Czas spędzony w Melbourne to dla mnie oprócz zapoznawania się z miastem, przede wszystkim poznawanie rodziny, z której wcześniej spotkałam tylko kilka osób. Przyjęcia urodzinowe i jazda na rowerze z Wujkiem. Uzupełniania drzewa genealogicznego, którym się od dawna zajmuję. Słuchanie rodzinnych historii, tych z dawnych czasów i tych współczesnych. Ciekawe rozmowy o jedzeniu turków, byciu starą krową, o tym kto widział kangaruny i czy tuńczyk to warzywo, a także co można powiedzieć po poznańsku a co po wietnamsku.

Cały tydzień spędziłam też z koleżanką z podstawówki, która od dawna mieszka w Australii. Oglądałyśmy film z jej wesela sprzed 11 lat. Opowieści o latach spędzonych w szkole, a przede wszystkim to co po szkole, historie o wspólnych znajomych, tematy nie do wyczerpania 🙂

Kiedy byłam jeszcze w Azji koleżanka uprzedzała mnie że teraz na południu Australii jest bardzo zimno (pojęcie względne). Miałam trochę dość tropikalnych upałów i naprawdę cieszyłam się na trochę chłodu. Kiedy jednak wysiałam z samolotu a różnica temperatur między Bangkokiem a Melbourne była 20 stopni to już nie cieszyłam się aż tak bardzo 🙂

Tutaj dopiero wiosna się zaczyna. Dla mnie to druga wiosna w tym roku 🙂 Drzewa i trawa mają ten cudny odcień zieleni zarezerwowany tylko dla wiosny.

Przez kilka dni dość mocno marzłam, mimo że było słonecznie, ale potem na szczęście temperatura wzrosła.

Lata spędzone w wilgotnej Irlandii powodują że nawet w Polsce bardzo odczuwam suchość powietrza na mojej skórze. Po miesiącach w wilgotnych tropikach w super suchej Australii muszę się ciągle kremować.

Któregoś dnia w rozmowie o mojej poprzedniej podróży do Indii w 2013 roku wyszedł temat książki Shantaram napisanej przez Gregory David Roberts. Okazało się, że moja Ciocia go zna 🙂 Książka jest niesamowita, oparta na prawdziwej historii. Naprawdę godna polecenia.

W tym roku w październiku została wydana kolejna jego książka ”The Mountain Shadow”.

W weekend znajomi zabrali mnie do Mount Dandenong. Są to piękne wzgórza z parkiem z rzeźbami autorstwa Williama Rickettsa. Rzeźby a piękne, przedstawiają wizerunki Aborygenów, którzy kiedyś zamieszkiwali całą Australię. Dziś są w zdecydowanej mniejszości i raczej kiepsko zaadaptowali się w dzisiejszym australijskim świecie rządzonym przez białych ludzi.

Wybraliśmy się też na niedzielny targ staroci w Camberwell.

Miałam okazję ugotować coś dla przyjaciół a także upiec kilka ciast, w tym jedno w towarzystwie 4 letniego młodzieńca, który właściwie przejął stery w kuchni 🙂

Któregoś dnia wracając do domu koleżanki (musiałam się przesiąść z pociągu do autobusu a potem znów do pociągu ze względu na to, że część torów była w remoncie przez kilka dni) zamiast uważać na stacje, na których zatrzymuje się pociąg, czytałam sobie książkę, czekając aż ludzie zaczną masowo wysiadać, żeby przesiąść się do autobusu, a że nikt nie wysiadał wylądowałam na dalekich przedmieściach nad morzem 🙂

 

Po przejściu przez security check na lotnisku w Bangkoku kupuję dużą butelkę wody. Przy bramce każą mi ją wyrzucić do kosza. Na pokład samolotu lecącego do Australii nie można wnosić jedzenia i picia. Pierwszy raz się z czymś takim spotykam. Pracownik lotniska mówi, że napoje będą rozdawane samolocie. Niestety, to tanie linie lotnicze i nie ma ani napojów, ani jedzenia czy choćby filmu za darmo. Australijski formularz imigracyjny wypytuje o przywożone jedzenie, nasiona, rośliny, pobyt na wsi w ostatnim czasie, narkotyki i materiały niebezpieczne (swoją drogą jakby ktoś to przewoził, raczej by tego nie zgłaszał w formularzu), a także czy przywozi się ziemię, choćby przylepioną do butów. Nie pamiętając w jakim stanie są moje buty treakingowe, na wszelki wypadek zaznaczyłam że nic nie mam przylepione 🙂

Australia to kraj bardzo duży, jedyny na świecie obejmujący cały kontynent, tylko trochę mniejszy niż Europa. Państwo należące do Oceanii, położone na półkuli południowej i wschodniej. Jedno z najmniej zaludnionych państw świata (w przeliczeniu na kilometr kwadratowy). Była kolonia brytyjska. Głową państwa jest królowa brytyjska reprezentowana przez gubernatora generalnego. Australia jest podzielona na 6 stanów a jej stolicą jest Canberra.

Australia ma najniższe średnie opady w porównaniu do innych kontynentów.

Melbourne jest położone na południu Australii wokół portu Phillip i jest stolicą stanu Victoria. Jest to drugie (po Sydney) największe miasto w Australii.

To bardzo przyjemne miasto, pełne parków i ogrodów. Architektura jest dość ciekawa. Miasto zostało założone w 1835 roku. Więc to co tu jest jako ”stare” na starym kontynencie uznane byłoby jako nowe 🙂

Jest tu dużo sztuki ulicznej jak murale i grafitti. Przyjemna plaża, mnóstwo fajnych kafejek i restauracji.

Bardzo fajny ogród botaniczny który oferuje darmowe wycieczki przybliżające nazwy i pochodzenie roślin. Obok jest Melbourne War Memorial (pomnik wojenny), z którego rozciąga się piękny widok na miasto. Warto odwiedzić Queen Victoria Market – market imienia Królowej Wiktorii, spędzić czas w parkach, pospacerować nad rzeką Yarra, podziwiać kościoły i budynki, zwłaszcza Melbourne Exhibition Centre, odnaleźć murale i grafitti, które są w Inner City (samo centrum miasta), obserwować ptaki w tym papugi, wybrać się na plażę.

Z lotniska odebrał mnie kuzyn i to była zapowiedź bardzo miło i interesująco spędzonego czasu z rodziną i koleżanką z podstawówki 🙂