Kuala Lumpur to stolica Malezji. Mam trochę mieszane uczucia co do tego miasta. Generalnie średnio mi się podoba. Ale znalazłam 2 miejsca, w których spędziłam sporo czasu.

Pierwsze to śliczny park Lake Gardens. Znajduje się w samym centrum i można tam zapomnieć że to część wielkiego miasta.

Drugie to Petronas Towers zachwycające bliźniacze wieże. Do 2004 roku były to najwyższe budynki na świecie. Mają 452 metry wysokości i są połączone mostem na wysokości 41 i 42 piętra.

U stóp tych budynków jest mały, uroczy park, z którego można je podziwiać. Jest tam też fontanna, w której chlapią się dzieci i można sobie pomoczyć nogi.

Chciałam się wybrać do planetarium, ale pracownik puszczający na cały regulator okropną muzykę z komórki kazał mi zostawić butelkę z wodą na zewnątrz budynku w pełnym słońcu. No więc zrezygnowałam.

Wybrałam się za to do Batu Caves. Są to hinduskie świątynie znajdujące się w bardzo wysokich jaskiniach. Jaskinie mają około 400 milinów lat. Do świątyń prowadzi 272 stopni. Są one dedykowane bogowi Murunga, którego gigantyczny złoty posąg stoi przed wejściem.

Mój hostel jest na ostatnim piętrze budynku. Nawet w nocy jest gorąco i wiatraki średnio dają radę. Za to każdego ranka z mojego okna miałam wielką przyjemność obserwować próby air show przed Malezyjskim Dniem Niepodległości, które wypada 31 sierpnia. Niestety nie będzie mnie już tu tego dnia. Z singapurskiego doświadczenia wiem jednak, że lepiej oglądać próby. W Dzień Niepodległości są zwykle tłumy i trudniej znaleźć dobre miejsce do obserwacji. No więc oglądałam paradę wojskowych helikopterów, i różnych innych samolotów aż do moich ulubionych F16. To niesamowite oglądać jak te super szybkie odrzutowce przelatują nisko nad dachami wieżowców, a huk ich silników przed długą chwilę odbija się od budynków. Bardzo chciałabym odbyć lot jednym z nich. Albo chociaż na symulatorze 🙂

W weekend poprzedzający Dzień Niepodległości w Kuala Lumpur odbywały się chyba największe protesty w historii Malezji. Kobieta, którą zaczepiłam na ulicy, wyjaśniła mi, że ta sama partia rządzi krajem od 60 lat i ludzie są zmęczeni korupcją i chcą, żeby gospodarka Malezji zaczęła się odbijać po recesji. Powiedziała też, że Malezyjczycy są bardzo spokojnym narodem i ten protest to dowód na to jak są zdesperowani że aż zdecydowali się wyjść na ulice. Protestujący byli ubrani w żółte koszulki, a sam protest wyglądał na bardzo pokojowy.

Piszę tego posta w mój ostatni wieczór w Kuala Lumpur. Przed chwilką ktoś mi polecił Genting Highlands – wzgórza niedaleko miasta. Może następnym razem się uda.

Georgetown to miasto a wyspie Penang na zachodnim wybrzeżu Malezji, na północ od Kuala Lumpur. Wyspa jest połączona z lądem Second Penang Bridge (Drugim Mostem Penang), który został otwarty w 2014 roku. Jest to najdłuższy most w południowo – wschodniej Azji i jego całkowita długość wynosi 24 km.

Georgetown ma wiele ładnych budynków i obiektów sakralnych. To co mi się najbardziej podobało to sztuka uliczna. W starej części miasta jest mnóstwo murali, połączonych z rzeczami użytkowymi, np. krzesło czy huśtawka.

W tej samej części miasta znajduje się Chow Jetty – Drewniana osada na palach nad brzegiem morza. Część z budynków została zamieniona na sklepy, ale wciąż mieszka tam kilkaset osób. Domki są raczej niewielkie. Zostały wybudowane w XIX wieku przez biednych chińskich imigrantów, którzy pracowali w pobliskim porcie.

W Georgetown zatrzymałam się w bardzo starym hostelu. W nocy przez podłogę w dorm prześwitywało światło z parteru:) Była tam też dziewczyna całymi dniami zajęta wylepianiem obrazków na tekturowych kółkach. Myślałam, że może jest wolontariuszką pracująca z dziećmi. Przedstawiła mi się jako dream consultant – konsultant to spraw marzeń. Powiedziała, że to nowość i dopiero rozkręca biznes. Jej chłopak miał przelać jej 10 milionów euro na pomoc ludziom w realizacji ich marzeń. Dokładnie nie wypytywałam o co chodzi po tym jak stwierdziła, że skoro mieszkam w hostelu to pewnie potrzebuję pieniędzy i ona pomoże mi rozkręcić biznes. Nie wiem czyje to miałoby być marzenie 🙂 I przypomniała mi się książka Sklepik z marzeniami – po tym trochę zaczęłam się jej bać 🙂

 

 

 

Tego dnia jest to jedyny prom opuszczający wyspę Tioman. Nie dość, że odpłynąć powinien dopiero o 10,30, to jest jeszcze godzinę spóźniony. Kiedy docieram do Mersing około13tej, okazuje się, że pierwszy bezpośredni autobus do Kuala Lumpur jest o 22. Dzielę taksówkę w kilkoma osobami i dojeżdżamy do Kuantang tylko kilka minut przed odjazdem autobusu w KL. Docieram do miasta wczesnym wieczorem i najpierw ktoś kieruje mnie na zły dworzec autobusowy, a potem okazuje się, że i tak wszystkie autobusy do Cameron Highlands już odjechały. Jestem zmęczona i zła po całym dniu w podróży, kiedy to i tak nie udało mi się dojechać tam gdzie chciałam. Jednak widok podświetlonych Petronas Towers, które mignęły mi w czasie jazdy miejskim pociągiem zachwyca mnie na tyle, że schodzi ze mnie złość. Jadę do Chinatown i wybieram pierwszy napotkany hostel. Miły recepcjonista daje mi zadzwonić do hostelu, który zarezerwowałam w górach. Zwykle nic nie rezerwuję, ale koleżanka mi powiedziała, ze sama musiała wynająć pokój w hotelu, bo wszystkie miejsca hostelowe były zajęte.

Jest już na tyle późno, że idę tylko zjeść obiad i wskakuję do łóżka.

Rano wsiadam w autobus i już koło południa jestem w Tanah Rata. Jest to małe miasteczko w Cameron Highlands położone na wysokości 1440 metrów npm. Miasteczko mało urocze ale tu zaczyna się wiele szlaków treakingowych.

Ja zdecydowałam się na całodzienna zorganizowaną wycieczkę. Najpierw treaking po dżungli w poszukiwaniu kwiatu Rafflesia. Jest to dziwny, niezbyt piękny kwiat, który żyje tylko 7 dni. Wygląda jakby był zrobiony z plastiku. Dużo much się koło niego kręci:)

Przechodząc po śliskich kamieniach w strumieniu poślizgnęłam się i obiema nogami wylądowałam w wodzie. Resztę dnia spędziłam w totalnie przemoczonych butach 🙂

Potem odwiedziliśmy plantacje herbaty. W Malezji zbieranie liści odbywa się maszynowo. Praca zbieracza herbaty jest ciężka i marnie płatna i nikt tu już nie chce tego robić. W tym regionie jest wiele osób pochodzenia indyjskiego. Ich rodzice lub dziadkowie przyjechali z Indii, żeby pracować na plantacjach.

Na koniec odwiedziliśmy Mossy Forest – las obrośnięty mchem. Piękne i urokliwe miejsce.

Bonusem wycieczki było poznanie fajnych ludzi, z którymi wybrałam się na obiad.

 

 

 Po dopłynięciu na wyspę łapiemy transport na wschodnie wybrzeże.

Najpierw chciałam spać w dorm, ale okazało się, że nie ma zamykanych szafek i drzwi też nie można zamknąć:) Wyspa jest bardzo bezpieczna, ale mimo wszystko.

Dzielę więc domek z Sylvią. Najpierw wydawał nam się super basic, ale potem bardzo nam się podobał 🙂

Nieprzespana noc i podróż promem, choć normalnie mnie to nie rusza kończą się bólem brzucha. Prawie cały dzień spędzam w łóżku, bo nie mam siły jeść ani nawet siedzieć.

Następnego dnia jednak budzę się głodna i czuję się dobrze. Wyspa jest cudna,, choć wrażenie pewnie zależą od części wyspy, w której się przebywa.

Czysty piasek i długa, dość szeroka plaża. Prawie nie ma ludzi.

Na tej plaży jest Juara Tourtle Project. Jest to organizacja, która wspomaga żółwie. Żółwie morskie żyją tyle ile ludzie, około 70 – 100 lat. Potrzebują około 20 -30 lat, żeby osiągnąć dojrzałość płciową. Dzięki swojemu instynktowi po wielu latach wracają w miejsce, gdzie się wykluły, żeby złożyć swojej jaja. Niestety zanieczyszczenie środowiska i ekspansja człowieka powodują, że wiele z tych bezpiecznych dla żółwi miejsc już nie istnieje. Dlatego organizacje wspierające żółwie doradzają żeby budować domy za linią zieleni, która styka się z plażą. W ten sposób drzewa tłumią światła dochodzące z domów i ulic. Żółwice wybierają puste i ciemne części plaży. Jeśli warunki na plaży, na której się wykluły nie spełniają ich wymagań, po prostu więcej tam nie wracają. Nawet na tej wyspie liczba miejsc gdzie gniazdują żółwie znacznie się zmniejszyła na przestrzeni ostatnich lat.

Wolontariusze każdej nocy patrolują plaże, i jeśli znajdą gniazda mierzą ich głębokość i przenoszą je w bezpiecznie miejsce. Pomiar głębokości jest bardzo istotny, ponieważ płeć małych żółwików będzie zależała od tego jaka temperatura panowała w gnieździe. Jeśli to było 30 stopni to wyklują się samiczki, a jeśli 28 stopni to samczyki.

Jaja są przenoszone i zakopywane na takiej samej głębokości jak zrobiła to żółwica, żeby chronić je przed drapieżnikami, a także ludźmi, którzy czasem gustują w żółwich jajach.

Statystyki podają, że tylko jeden na tysiąc z małych żółwików ma szansę osiągnąć dojrzałość płciową. Oprócz naturalnych wrogów żółwi, jest jeszcze człowiek, który jest najbardziej destrukcyjnym z gatunków żyjących na Ziemi (a może i w całym Wszechświecie). Te piękne stworzenia zabijane są dla ich skorup, a także mięsa. Każdy z nas może coś zrobić dla ochrony żółwi. Wystarczy choćby nie kupować rzeczy wykonanych lub inkrustowanych skorupami żółwi.

Dorosły żółw (z gatunków, które tam gniazdują) osiąga długość o jednego do dwóch metrów.

Organizacje wspierające ochronę żółwi są bardzo potrzebne, bo ich ilość systematycznie się zmniejsza.

Tioman w zdecydowanej większości porośnięta jest dżunglą. Nie ma zbyt wielu dróg, a w niektóre rejony wyspy można się dostać tylko łodzią. Jest wiele miejsc gdzie można się wybrać na treaking. W większość miejsc jednak lepiej wybrać się z miejscowym przewodnikiem. Łatwo się zgubić,a poza tym jest tam mnóstwo dzikich zwierząt, jak słonie, małpy i jadowite węże.

My wybrałyśmy się do wodospadu. Żeby tam dojść trzeba przekroczyć rzekę. Lepiej poczekać do popołudnia bo wtedy poziom wody jest znacznie niższy, sięga tylko za kolana. Najpierw źle odczytałyśmy mapę i przelazłyśmy rzekę nie w tym miejscu co trzeba. Wyszłyśmy koło domku jakiejś pani, czym naraziłyśmy się na jej nieprzyjemne uwagi. Potem odnalazłyśmy właściwą drogę, trochę dzięki pokrzykiwaniom tej pani, która obserwowała nas z tarasu 🙂 Trasa do wodospadu jest bardzo ładna. Zajmuje to niecałą godzinę, jednak temperatura i wilgotność powietrza nie czynią tego najłatwiejszym. Wodospad nie jest zbyt duży. U jego stóp jest naturalny basen, w którym można pływać. Jest to super przyjemny sposób, żeby się ochłodzić.

Wokół wyspy jest wiele miejsc gdzie można oglądać rafę koralową. Wybrałyśmy się na całodzienny rejs łodzią. Podglądanie podwodnego świata jest fascynujące. Rafa koralowa, żółwie i przepływające koło mnie setki najróżniejszych ryb.

Wyspa Tioman jest położona 32 km od wschodniego wybrzeża Półwyspu Malezyjskiego na morzu południowo chińskim.

Na wyspie mieszka około 400 osób. Wyspa została wybrana w głosowaniu jako jedna z 10 najpiękniejszych wysp na świecie.

 

 

Przyjeżdżam do Mersing tuż po 12tej i okazuje się, że ostatni prom na Tioman już odpłynął. W biurze, które sprzedaje bilety na prom okazuje się, że dziewczyna poznana przy wysiadaniu z autobusu jedzie do tego samego miejsca na wyspie. Kupujemy bilety na pierwszy prom i idziemy szukać hostelu. Jedyny chyba hostel w mieście robi dziwne wrażenie. A raczej ludzie, którzy tam siedzą. Zamykane szafki są tylko 4 (a miejsc w hostelu kilkanaście) i wszystkie zajęte. Dochodzimy do wniosku, że tylko ktoś komu uciekł prom zatrzymuje się w tym mieście na noc. Koleżanka postanawia się zdrzemnąć a ja idę robić zdjęcia i sprawdzić rozkład autobusów.

Miasto jest nieciekawe. Jedynie nad morzem jest ładnie. Kiedy wracam do hostelu Silvia pokazuje mi recenzje o naszym hostelu na trip advisor. Raptem 3 tygodnie wcześniej 2 osoby napisały, że obudziły się w środku nocy, bo jakaś dziewczyna krzyczała. Ktoś ją obmacywał, a jak się obudziła ukradł jej telefon i tablet i uciekł. Silvia pytała o to dziwnego faceta z recepcji, a on stwierdził, że to jedyny raz jak nie zamknęli drzwi na noc. Pytamy go kilka razy czy na pewno zamknie drzwi tej nocy.

Idziemy szukać miejsca na obiad, ale większość jest mało zachęcających. W końcu lądujemy w chyba najładniej wyglądającej, ale i tak bardzo taniej restauracji.

Wieczorem w łóżku plecak z cennymi rzeczami kładę pod głowę i długo nie mogę zasnąć. Wokół inni też się kręcą w łóżkach i chyba większość z nas ma tę noc w plecy.

Wstaję bardzo rano, bo na odprawie promowej musimy być o 6. W recepcji śpi jakiś chłopak, którego nie widziałam poprzedniego dnia. Obok niego leży chyba jego plecak.

W hostelu są tylko 2 łazienki (w tym jedna to sam prysznic). Kiedy staram się ocucić w łazience słyszę jak ktoś obok sika w prysznicu, a zaraz potem trzaskają drzwi wejściowe. Lecę sprawdzić bagaże, ale na szczęście wszystko jest na miejscu. Zniknął tylko śpiący chłopak z recepcji.

Idziemy z Silvią na prom a tam jakiś totalny sajgon. Mimo, że mamy bilety musimy stać w 3 kolejkach, po boarding pass, żeby zapłacić za wstęp na wyspę i żeby się wpisać do zeszytu. Po godzinie chaosu udaje nam się wleźć w końcu na prom.

 

 

Malezja położona jest na półwyspie Malajskim i wyspie Borneo.

Powierzchniowo jest trochę większy jak Polska, a liczba ludności zbliża się do 30 milionów. Dominującą religią jest islam.

Melaka (Malacca) to mój pierwszy przystanek w Malezji. Tylko 3 godziny autobusem z Singapuru.

Melaka jest położona na zachodnim wybrzeżu Malezji. Zatrzymuję się w Chinatown – najbardziej interesującej części miasta. Wszystko w zasadzie można obejść na piechotę. Jest tu wiele muzeów. Odwiedziłam tylko Pałac Sułtana. Bardzo piękna drewniana budowla położona w przyjemnym parku. Jest to powstała w roku 1984 replika pałacu wybudowanego w XV wieku.

Obok pałacu jest wzgórze z ruinami kościoła wybudowanego przez Portugalczyków na początku XVI wieku. Poniżej znajduje się cmentarz holenderski. Na przestrzeni wieków Melaka przechodziła z rąk do rąk. Po Sułtanie rządzili nią Portugalczycy, a potem kolejno Holendrzy, Brytyjczycy i Japończycy.

Warto wybrać się na rejs promem po rzece i podziwiać malownicze budynki na jej brzegach. W dole rzeki znajduje się osiedle starych, drewnianych, tradycyjnych domów. W niektórych z nich są teraz pokoje do wynajęcia, ale większość jest wciąż zamieszkana. Wypożyczyłam rower, żeby dokładnie je sobie obejrzeć.

W Chinatown jest mnóstw uroczych kawiarenek, restauracji i miejsc serwujących soki. Idealne miejsce na spacery. Wokół piękne kościoły, meczety i buddyjskie świątynie.

Melaka od 2008 roku jest na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO.